Περί ρεαλισμού

Κάπου διάβασα πρόσφατα (μικρή είμαι, μαθαίνω ακόμα) για κάτι που είχε πει ο Φελίνι σχετικά με το ρεαλισμό. Ο οραματιστής λέει, είναι ο μοναδικός αληθινός ρεαλιστής. Δεν τον κατάλαβα τον «ποιητή».

Όχι ότι δεν προσπάθησα, ούτε πως δεν έκανα τις εσωτερικές μου αναζητήσεις. Είναι μάλλον που περιμένω πιο πολλά από τα λαμπρά μυαλά και κυρίως πιο ξεκάθαρα. Κάτι παραπάνω από το χάος που βιώνω με το δικό μου μυαλό. Ίσως για να συνεχίζω να κρατιέμαι με τα πόδια στη Γη. Γιατί αν υποψιαστώ ότι το χάος που επικρατεί, στην καθόλου λαμπρή ή δομημένη σκέψη μου, είναι κοινός τόπος με τα καθόλου κοινά μυαλά, θα την ψωνίσω και δε με βλέπω καλά.

Με θεωρώ άτομο βουτηγμένο στο ρεαλισμό. Κάποιες φορές στα όρια του κυνικού ρεαλισμού. Ίσως για να καμουφλάρω την ονειροπόλα φύση μου. Ίσως για να την προστατέψω ή ίσως για να μην νιώθω ευάλωτη εξαιτίας της. Και με θεωρώ ρεαλίστρια και γενικά υπερβολικά σκληρό άτομο. Όχι σε μια συγκεκριμένη και καλά κρυμένη διάσταση αλλά γενικά. Συνέχεια δηλαδή.  Αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μου υπάρχει, αυτό που εξηγεί με τη λογική το μυαλό μου, ισχύει.

Από την άλλη, ξέρω ότι σε τούτο το σύμπαν, οι ταχύτητες που κυριαρχούν είναι πολύ μεγαλύτερες ή πολύ μικρότερες από αυτές που μπορώ να αντιληφθώ. Ξέρω επίσης ότι οι συχνότητες που ακούει το αυτί μου είναι ελάχιστες και οι περισσότερες είναι είτε πολύ μεγαλύτερες, είτε πολύ μικρότερες από αυτές. Αν πω ότι το ίδιο ισχύει και με το φως θα γίνω κουραστική; Μάλλον αλλά ισχύει.

Όλα τα ενδιαφέροντα και σημαντικά, είτε είναι πολύ μεγάλα, γίνονται πολύ αργά και πολύ μακριά, είτε είναι απίστευτα μικρά και συμβαίνουν τόσο γρήγορα και υπερβολικά κοντά, που είναι αδύνατο να τα παρακολουθήσω. Τα μάτια μου και τα αυτιά μου βλέπουν και ακούν ένα πολύ μικρό κομμάτι του παρελθόντος τελικά. Και ξέροντάς το αυτό, εξακολουθώ να το θεωρώ παρόν και πραγματικότητα.

Από την άλλη, όλα αυτά τα «λέει» το μυαλό μου. Tο μυαλό μου ξέρει, είναι το σημαντικότερο όργανό μου. Βέβαια και αυτό, τό ίδιο το μυαλό μου το λέει. Και σεις κύριε Φελίνι μου δε με βοηθάτε καθόλου και με βλέπω να την ψωνίζω η οραματίστρια με τόσο ρεαλισμό.

Advertisements

4 thoughts on “Περί ρεαλισμού

  1. Θα σου δώσω άλλα δύο,
    Κική Δημουλά,
    Απαισιόδοξος είναι αυτός με τις πολλές ελπίδες..
    Αγάπη, ο σωματέμπορας εγωισμός μας ..

    Πιστεύω ότι μέχρι το βράδυ θα έχεις δουλειά..
    Η λογική έχει τρόπους να βρίσκει αδιέξοδα, το συναίσθημα έχει μεγαλύτερο εύρος και καλύτερη αντίληψη ..

    nkarakasis’s last blog post..Άτιτλο…

  2. «Φεύγει η ζωή και χάνετε
    και δεν γυρίζει φως μου,
    και μη θαρρείς πως θα γενείς
    κατακτητής του κόσμου. »
    λέει μια κρητική μαντινάδα.

    Αν τα πάντα είναι νοητά, δεν περιμένω να κατανοήσω τίποτα.
    Αν τα πάντα είναι ρευστά, παραμένω σταθερά ασταθής.
    Αν τα Πάντα υπάρχουν, μάλλον ονειρεύομαι.
    Αν ονειρεύομαι, Υπάρχω.
    -r

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s