Μια σελίδα 25 χρόνια πριν

Κάπου στο τέλος του λυκείου και στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής το είχα διαβάσει κάμποσες φορές. Συχνά με συντρόφευε σε τρένα και λεωφορεία. Τα χρόνια που πέρασαν το σημάδεψαν και αυτό.

Συνεχίζει να «επιζεί» χάρη σε αυτοκόλλητες ενισχύσεις που του προσθέτω μετά από κάθε ανάγνωση. Ποτέ δεν σκέφτηκα να το αφήσω στην άκρη ή να το αντικαταστήσω. Μου αρέσει τα βιβλία μου να ζουν μαζί μου. Και αυτό έχει περάσει κοντά μου κάπου 25 χρόνια.

on the road

Πριν λίγες μέρες ξεκίνησα να το διαβάζω ξανά. Όταν γυρνάω σε αγαπημένα βιβλία που έχω να διαβάσω χρόνια, νιώθω σα να συναντώ ξανά παλιούς φίλους. Μερικές φορές εκτός από την ιστορία τους, μου θυμίζουν κομματάκια από μένα ξεχασμένα με τον καιρό.

Τούτο εδώ ήταν στη σελίδα 12. Ακριβώς πριν το ξεκίνημα του πρώτου κεφαλαίου. Προτίμησα να το μεταφέρω όπως ήταν και όχι να το αντιγράψω. Από κάτω έγραφε «Σάββατο 13-10-84».

κείμενο131084

Advertisements

4 thoughts on “Μια σελίδα 25 χρόνια πριν

  1. Η μέρα φοράει το φόρεμα της νύχτας και κάθεται στο περβάζι κοιτώντας μέσα, εμάς αφελέστατα να βαδίζουμε πάνω κάτω, να γράφουμε ποιήματα και να χασκογελάμε με τις πολύ όμορφες ανοησίες που σκεφτόμαστε…
    απλώς respect.!

    nkarakasis’s last blog post..El Corazon

  2. Πάντα θεωρούσα φίλη μου τη νύχτα!…..

    Είδα πολλές πτυχές της… Άλλες καλές και άλλες κακές! Όμως ποτέ δε με τρόμαξε…. Πλάσμα της νύχτας ή απλά δε χωράω στη «συμβατική» και «καθώς πρέπει» ζωή της μέρας?….

    Τις ήρεμες νύχτες βουλιάζω στην αγκαλιά του σκοταδιού και της ανυπαρξίας… Δεν ζητάω τίποτα – δεν περιμένουν τίποτα από μένα!… Δεν υπάρχω για κανέναν και όμως υπάρχω σε όλο μου το είναι… Αυτές τις νύχτες που με κρύβει το σκοτάδι, νιώθω προστατευμένη!

    Και όταν θα έρθει το πρωί, θα πρέπει να βγω από το καβούκι μου και να αντιμετωπίσω τον κόσμο….

  3. Στην πορεία της ζωής μου η νύχτα υπήρξε πολλά και αντιφατικά πράγματα. Ανάλογα την ηλικία, τη συναισθηματική μου κατάσταση, τις συνθήκες και τα άτομα που ήταν ή όχι κοντά μου, η νύχτα υπήρξε καταφύγιο, παρέα, σύντροφος σε ταξίδια, παρηγορητής, κακός σύμβουλος, τρομαχτικές ώρες, ώρες ανακούφισης, ώρες πόνου και ένα σωρό άλλα.

    Καλά ή κακά όμως οι ώρες της νύχτας είναι οι δικές μου, ολόδικές μου ώρες. Τη μέρα ρυθμίζονταν και ρυθμίζονται τα σχετικά με την επιβίωση και το βράδυ ζω. Είναι το δικό μου κομμάτι ζωής, το πιο ζωντανό. Άσχετα αν διαβάζω, πειραματίζομαι, ακούω μουσικές, περιπλανιέμαι, ερωτεύομαι, κλαίω, κάνω σχέδια ή εγκαταλείπομαι στην ανυπαρξία εξουθενωμένη, είναι οι δικές μου ώρες. Και ότι φέρνουν αυτές οι ώρες το πάω ως τα άκρα. Την αγαπάω τη νύχτα.

    Ίσως έπρεπε να αναφέρω ότι εκείνη την εποχή ήμουν κολλημένη και με τούτο εδώ και ίσως τότε να είναι πιο ξεκάθαρα κάποια πράγματα για τη σχέση μου με τη νύχτα. Α και ότι ήμουν στην εφηβεία. 🙄

    httpv://www.youtube.com/watch?v=IIrHLvTJEjg

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s