80’s Flash και ένα παιδικό τραύμα

Οι φίλοι μου και οι γνωστοί της νέας γενιάς, εγώ είμαι η παλιά, με κατηγορούν ότι μουσικά έχω κολλήσει κάτι δεκαετίες πίσω. Το ξέρω αλλά την καταβρίσκω εκεί, γιατί να πάω αλλού;

Συχνά μου προτείνουν να …αναβαθμίσω το μουσικό μου software. Απαντώ πως το …hardware της γενιάς μου αν κάνει αναβάθμιση, σηκώνει σκυλάδικα και καψουροτράγουδα, άντε και «ποιοτικό», τίποτα άλλο. Με όλο το σεβασμό προς τα παραπάνω μουσικά είδη, προτιμώ να μείνω στην μουσική μου εφηβεία.

Παύλος Σιδηρόπουλος – Μούπες θα φύγω

Η μεγαλύτερη όμως ρετσινιά είναι πως δεν ακούω ελληνική έντεχνη και ποιοτική μουσική, παρά κάτι γερασμένους μαλλιάδες, με τάσεις εφηβικές και στενά παντελόνια. Έχω ακούσει όμως ελληνική μουσική, μόνο που ήταν «άτεχνη και χωρίς ποιότητα», σαν αυτά που βάζω εδώ. Η έντεχνη δεν μούκατσε χάρη σε ένα παιδικό τραύμα που δε θέλησα να ξεπεράσω.

Ο πατέρας μου ήταν αριστερός (και η μάνα μου και όλο μου το σόι, αλλά αυτό είναι άσχετο εδώ) σε μια εποχή που ήταν ζόρι αυτό. Με έμαθε ανάγνωση πριν πάω στο δημοτικό. Το βιβλίο που είχαμε για αναγνωστικό ήταν το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα». Κατά καιρούς και όσο μεγάλωνα, δημοτικό, γυμνάσιο,  γίνονταν συγκεντρώσεις και συζητήσεις κρυφά και αρκετές φορές ήμουν και γω εκεί.

Πάνος Κατσιμίχας – Η μοναξιά του σχοινοβάτη

Θυμάμαι λοιπόν πως πολλές φορές, όταν τελείωναν οι συζητήσεις, έρχονταν γνωστοί και με ρωτούσαν …άγνωστες λέξεις. Οι περισσότεροι που ήταν εκεί μέσα δεν είχαν τελειώσει δημοτικό και ελάχιστοι ήξεραν να διαβάζουν. Σχεδόν όλοι το επόμενο πρωί, θα ήταν μαζί με τη μάνα μου, αν δεν είχα ποτίσματα και με μένα, στη λαϊκή να πουλάνε ότι καλλιεργούσαν.

Και οι άνθρωποι που έρχονταν να τους βοηθήσουν, τους μιλούσαν σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαιναν καν και τους έκαναν να ντρέπονται. Οι άνθρωποι αυτοί άκουγαν έντεχνη και ποιοτική μουσική. Δεν ήξερα τότε ότι ήταν βέβαια τέτοια. Το έμαθα όταν αργότερα, στην εφηβεία, έτρωγα επικρίσεις που ακούω ξενόφερτα ουρλιαχτά αντί για ποιοτική μουσική.

Socrates – Starvation

Περνώντας τα χρόνια συνάντησα και άλλα άτομα που θεωρούσαν το συγκεκριμένο μουσικό είδος «αναγκαία και ικανή συνθήκη» των …ποιοτικών ανθρώπων. Και όταν γνώρισα μερικούς από αυτούς καλύτερα, είδα μια στάση που δεν μου άρεσε. Έβγαλα έτσι το συμπέρασμα πως θεωρούσαν ότι παίρνουν αρκετή ποιότητα από τη μουσική που ακούνε, που αποκτούν το δικαίωμα να κοιτάνε λιγάκι «αφ’ υψηλού» τους κοινούς θνητούς. Εγώ όμως γνώριζα άτομα που ήταν αστέρια και άκουγαν διάφορες άσχετες μουσικές ή και τίποτα.

Έτσι αποφάσισα ότι δε θέλω να περάσω με τίποτα σε αυτή την πλευρά και ας είχα διαβάσει τα ίδια βιβλία με αυτούς. Αποφάσισα επίσης να μην μιλήσω με τέτοιες λέξεις και ας με καταδίκαζε αυτό να φαίνομαι ελαφρώς άξεστη και …άσχετη. Τέλος, στο εφηβικό μου μυαλό η ύστατη μορφή αντίστασης ήταν να μην ακούσω τις μουσικές που θεωρούσαν «κατάλληλες».

Φατμέ – Άσωτος Υιός

Χάρη λοιπόν σε ένα παιδικό τραύμα και σε ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα ανθρώπων, δεν έβαλα ποτέ στα μουσικά μου ακούσματα το, πιθανότατα ενδιαφέρον, μουσικό αυτό είδος και παρέμεινα στα άξεστα και ακαλλιέργητα, ξενόφερτα ακούσματα εκείνης της εποχής και των αντίστοιχων ελληνικών τους. Που μεταξύ μας με κάνουν να νιώθω μια χαρά ακαλλιέρητη έφηβη.

Υπόγεια Ρεύματα -Ασημένια σφήκα

Advertisements

11 thoughts on “80’s Flash και ένα παιδικό τραύμα

  1. Με μπέρδεψες λίγο!…. Τελικά, σ’ αρέσει το έντεχνο ή όχι? 🙂

    Προσωπικά, έχω μείνει κι εγώ λίγο πίσω… (Δεκαετία 80 μέχρι μέσα 90, μολονότι, είμαι γέννημα-θρέμμα της δεκαετίας του 80!)… Αρνούμαι πεισματικά να ακούσω τις αηδίες που μας σερβίρει η τωρινή μουσικοβιομηχανία και αναμασάω ότι ποπ-ροκ (ελληνικά & ξένα) υπάρχει από εκείνη την εποχή! 🙂

    Τόσο πολύ «σιχάθηκα» την εμπορευματοποίηση της τέχνης, που δε μπορώ ν’ «ανεχτώ» τίποτ’ άλλο από heavy metal & κλασική μουσική!

    Δε θα πάω να δώσω λεφτά σε μπουζούκια, δε μπορώ ν’ ακούσω έντεχνο (και μάρτυς μου ο Θεός, προσπάθησα!!! Μόνο μερικά τραγούδια που ξεχωρίζουν σα διαμάντια, κράτησα στην καρδιά μου!), ενώ μπορώ να κοροϊδέψω και τους θεούς, για να βρεθώ σε metal συναυλίες ή -ακόμα καλύτερα!- σε ένα Rockwave!!!!

    Γιατρέ, είμαι σοβαρά?! 🙂

    • Δεν τα βρήκα με το έντεχνο, παρέμεινα στο άτεχνο :what:

      Προσωπικά σε βρίσκω μια χαρά. Υπερβολικά καλά θάλεγα. :hehe:

      Μιας και είσαι μεταλλικό παιδί και, αν σ’ έχω κόψει σωστά, δεν κολλάς στον αυτοσαρκασμό (πράγμα που το πάω με χίλια) βρες και δες το This is Spinal Tap. :secret:

      • Μούμπλε, μούμπλε…. χμ…..

        Ή το έχω δει (χλωμό…) ή έχω ακούσει από φίλους μου γι’ αυτήν την ταινία…

        Either way; searching for it! 🙂

        Yeap, μεταλλάκι είμαι! 🙂 Και είμαι πολύ περήφανη! 😀

        Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, in two thinx we can only trust:

        In Metal & in Linux! (με οποιαδήποτε σειρά!)

        ***μωρέ, μήπως είμαι σοβαρά και μου το κρύβετε όλοι?! :P***

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s