Sixty six

Πέρασα πριν λίγο από δω και χάθηκα στις μουσικές. Το ένα έφερε το άλλο, σκέψεις, τραγούδια, ταξίδια, μνήμες, όνειρα και έφτασα στο δρόμο για το Timbuktu.

Είμαι τυχερή. Πολύ τυχερή. Μεγάλωσα μια εποχή που είχε αυθεντικές καταστάσεις. Πιο δύσκολες από σήμερα, ναι, αλλά πιο αληθινές. Το δήθεν ήταν η εξαίρεση, τα ψώνια επίσης, οι άντρες χωρίς λόγο το ίδιο, οι πλαστικές γυναίκες και αυτές. Δεν χρειάζονταν να υποκρίνεσαι κάτι άλλο για να είσαι κάποιος.

Αρκούσε αυτό που ήσουν και αν κάπου δεν έφτανε, ήταν πρόβλημα των άλλων. Δεν χρειάζονταν καν να ακούς μουσικές που ακούνε 3 και ο κούκος για να νιώθεις ξεχωριστός. Ούτε χρειάζονταν να ακούς κάτι που βγήκε χθες για να είσαι μοδάτος. Μόδα ήταν ότι γούσταρες. Δεν ήταν βέβαια όλα τέλεια. Καθόλου. Ήταν απλά πιο αυθεντικά. Δεν υπήρχε η απόλυτη καθοδήγηση για το τι είναι κουλ, τι είναι ιν ή τι αντίθετο σε αυτά για να το υιοθετούμε, ανάλογα με το κόμπλεξ που κουβαλούσε ο καθένας. Τέλειο δεν υπάρχει, υποκλίνομαι όμως στο αυθεντικό.

Με το 66 έχω ένα κόλλημα. Προφανώς μοιραίο. Το χρωστάω στη μαμά μου. Κάτι που κάπου εκεί άρχισαν οι περισσότερες μουσικές που σημάδεψαν τη ζωή μου και την παγκόσμια μουσική σκηνή, κάτι το route 66 αργότερα, πρώτα σαν ιδέα και μετά σαν τραγούδι, μετά διάφορα άλλα και πιο πρόσφατα το Sixty six to Timbuktu. Μουσικές φευγάτες και ταξιδιάρικες. Από τη συγκεκριμένη δουλειά πολλά αγαπημένα. Ένα από αυτά το «29 Palms». A fool in love, a crazy situation…

A fool in love A crazy situation
Her velvet glove Knocks me down and down and down and down.
Her kiss of fire A loaded invitation
Inside her smile She takes me down and down and down and down.
Her moves look good A touch of desperation
From where I stood She turned my head around and round and round.
It comes kinda hard When I hear your voice on the radio
Taking me back down the road that leads back to you.
Oh-oh 29 Palms I feel the heat of your desert heart
Taking me back down the road that leads back to you.
Oh, I’m burning in love! A strange infatuation
Why cold cold touch, mmm What must I do, do, do, do
The heat and the dust Increase my desolation
In God we trust Always for you, and you, and you, and you.
It comes kinda hard When I hear your voice on the radio
Leading me back down the road that leads back to you.
Oh-oh-oh 29 Palms I feel the heat of your desert heart
Leading me back down the road that leads back to you.
Baby, now It comes kinda hard
When I hear your voice on the radio
Leading me back down the raod that leads back to you.
Oh, don’t ya hear me baby, now
29 Palms I feel the heat of your desert heart
Leading me back down the road that leads back to you you you,
Yeah-yeah-yeah I’m coming home, oh oh
Gonna get there, gonna get there, don’t ya know babe
It comes kinds hard I said when I hear your voice on the radio
Leading me back down the raod that leads back to
ooh ooh ooh ooh 29 Palms

Advertisements

7 thoughts on “Sixty six

  1. Ποίος θα τόλεγε, ότι 40 χρόνια αργότερα, ο Γερμανός θα διαφήμιζε την έλευση τού Κάρλος στην Ελλάδα !!
    Μεγάλωσα με Dylan, Zeppelin, doors. Nα σε κουφάνω? : captain beafhart. καί άντε να εξηγήσω ότι ο άνθρωπος έπαιζε μουσική με πριόνια καί τενεκέδες.
    Καί Γιάννη Πετρίδη. Κάθε μέρα στις 4.00.
    Stairway to heaven, blowing in the wind, this is the end.
    Κάποτε χάλασε το πικάπ. Είχαν έρθει τα cd, τα λεφτά μετρημένα, δεν έπαιρνα άλλο. Με «ανάγκασε» ο Peter Hammil. Τι «μανία» κι αυτή -αυτός κι ο Νeil Young- να μην βγάζουν cd. Καί γιά να ακούσω το εξαίσιο Roaring Forties αγόρασα πικάπ.
    Ο Tom Waits μετά το blue valentines άρχισε να βαραίνει την φωνή, να ακολουθεί δρόμους τού Beafhart. Τhe piano has been drinking.
    Καί αισθάνθηκα ότι «έκλεισα» με το black rider. (O Tom Waits να μεγαλουργεί σε ένα λιμπρέτο τού William S. Burroughs).
    .-= alfisti´s last blog ..<a href=\ =-.

  2. Άκουγα ότι τύχαινε. Δεν άκουγα μάλλον. Δεν υπήρχε στερεοφωνικό, δεν υπήρχε πικάπ, δεν υπήρχε κασετόφωνο. Μόνο το ράδιο του παπού συντονισμένο όλη μέρα στα μεσαία, σε κάποια εκπομπή με ειδήσεις.
    Μια Παρασκευή, νωρίς το απόγευμα, ο παπούς την έκανε για καφέ. Πρέπει νάταν 4 και κάτι και εγώ γύρω στα 12. Άρχισα να πειράζω το ράδιο.
    Κάποια στιγμή πιάνω μια βαθιά και ιδιαίτερη φωνή (ο Πετρίδης όπως έμαθα αργότερα) να λέει: «Συνεχίζουμε με το καλό ροκ του νότου, το ροκ των Grand Funk» και βάζει ένα άγνωστο και περίεργο για μένα είδος μουσικής. Έμεινα καθηλωμένη και άκουσα το πρώτο μου ροκ κομμάτι. Εκείνη τη στιγμή άλλαξε όλη μου η ζωή κυριολεκτικά.
    Ήξερα τι μουσική θα άκουγα και ποιό είδος θα αποτελούσε το soundtrack της ζωής μου. Τριάντα χρόνια μετά αποδεικνύεται ότι εκείνο το δωδεκάχρονο κατάλαβε με τη μια τι ήθελε.

    Α ναι, το κομμάτι ήταν αυτό:

    httpv://www.youtube.com/watch?v=lMsIrKjSM6Y

  3. με εμένα έγινε μάλλον τυχαία.
    υπήρχε ένα παλιό ραδιόφωνο καί ένα κασετόφωνο (μονοφωνικό, μικρό κλπ).
    κάποια μέρα, εκεί, γύρω στα 11-12, με ρώτησε ο μπαμπάς αν ήθελα κάποια κασέτα δικιά μου (είχε έναν γνωστό στην maxell καί θα μπορούσε να μού γράψει κάποια κασέτα).
    τι να ζήταγα το πιτσιρίκι? Elvis!!!

    η κασέτα όμως ήταν … 90ρα. καί ο φίλος, γέμισε την μία πλευρά Elvis καί στην άλλη τι έβαλε ο άτιμος σε ένα 12χρονο παιδί? :
    the freewheeling Bob Dylan.
    Αυτό ήταν. Δεν άκουσα ΠΟΤΕ την πρώτη πλευρά με τον Elvis (μόνο 2-3 κομμάτια).

  4. Για φαντάσου!!! 🙂
    Όταν έγινε το παραπάνω σκηνικό ήταν άνοιξη. Τα καλοκαίρια, όταν έκλεινε το σχολείο, δούλευα στα χωράφια. Όταν μπορούσα πήγαινα και σε άλλους μεροκάματο. Εκείνα τα λεφτά τα κρατούσα.
    Δε θυμάμαι πόσα έξτρα μεροκάματα έκανα στα καπνά εκείνο το καλοκαίρι, θυμάμαι όμως πως το φθινόπωρο μπορούσα να αγοράσω το κλασσικό μονοφωνικό κασετοφωνάκι. Τότε τα δισκάδικα έγραφαν κασέτες. Μπήκα σε ένα στη Λαμία και ζήτησα από το νεαρό να μου φτιάξει μια κασέτα με ροκ. Με ρώτησε με ποιούς. Δεν είχα ιδέα, του είπα να βάλει ότι ήθελε αλλά ροκ.
    Σε μια βδομάδα πήγα και την πήρα. Νάναι καλά το παιδί.
    Η πρώτη μου κασέτα λοιπόν είχε ανάμεσα στα άλλα Lynard Skynard, Neil Young, Blue Oyster Cult, Peter Green και Kansas. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η μουσική έγινε το κυριότερο κεφάλαιο στη ζωή μου, επηρέασε την πορεία μου και τις επιλογές μου σχεδόν σε όλους τους τομείς της και έχει μεγάλο μέρος ευθύνης για το άτομο που έγινα μεγαλώνοντας.

  5. ωραία! μία από τα ίδια 🙂

    η επόμενη κασέτα ήταν η 9άτη τού Μπετόβεν (!) καί ακολούθησαν τα Αντάρτικα με τον Πάνο Τζαβέλα (το είχα μέσα μου φαίνεται!!).
    Όλα μου τα λεφτά από κεί καί πέρα πηγαίναν σε κασέτες καί βιβλία.
    Μεγάλωνα καί μετά τούς Τοto έφτασα καί στον Νιόνιο. Θεοδωράκης. Ο Χατζηδάκις πολύ αργότερα. Τα λεφτά άρχισαν να γίνονται καί κινηματογραφικά εισητήρια. Πάρτυ με τον Κηλαιδόνη στον Λυκαβητό ή στην Βουλιαγμένη. Συναυλίες Μικρούτσικου, Λοίζου, Λεοντή. Ψαραντώνης καί Αγγελάκας. Τι τα θες. Ότι νάναι αρκεί νάναι καλό. Τι σημαίνει καλό? Μάλλον αυθεντικό (εξού κι ο Ψαραντώνης).

    of topic: η γυναίκα μου μουσικός (καθηγήτρια πιάνου), εγώ το προσπάθησα με μιά κιθάρα αλλά … δεν κάνω εγώ γιά τέτοια (είμαι της σχολής «μη ειδικότητα» τού Ραφαηλίδη).
    2ο of topic : καί κάθε καλοκαίρι, στο εξοχικό στην Αρκίτσα. (μάλλον κοντά)

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s