Enjoy the silence

Η παραλία είναι ατελείωτη. Ακόμα και έτσι όμως, τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτη κόσμο. Ευτυχώς υπάρχουν οι καθημερινές. Ειδικά αργά το απόγευμα. Σχεδόν ιδιωτική.

Χιλιόμετρα αμμουδιάς και δέντρα ως την άμμο. Η θάλασσα ήρεμη και διάφανη. Σπάνια αγριεύει. Ακόμα και τότε όμως δε γίνεται τρομακτική. Όπως σήμερα. Μ’ αρέσει να περπατάω ξυπόλητη στη άμμο. Μερικές φορές ακούω μουσική και το μυαλό μου ταξιδεύει. Σήμερα προτίμησα να ακούσω το κύμα.

σχινιάς

Δεν αντέχω τους ανθρώπους που μιλάνε συνέχεια. Δεν αντέχω τους ανθρώπους που θεωρούν πως πρέπει να είναι συνέχεια με κάποιον. Μου αρέσει η σιωπή όταν δε χρειάζεται να ειπωθεί κάτι. Μου αρέσει να είμαι μόνη όταν θέλω να σκεφτώ ή να ταξιδέψω. Και σε αυτό το μέρος τα έχω και τα δύο.

Οι ώρες πριν τη δύση του ήλιου είναι οι πιο όμορφες. Οι πιο γλυκές. Το φως, οι σκιές, τα χρώματα στον ουρανό, οι τελευταίες αχτίδες ανάμεσα στα πεύκα… Το μόνο που το χαλάει είναι πως ο ήλιος δύει πίσω από το βουνό και όχι στη θάλασσα. Μια μικρή ατέλεια για να το κάνει πιο αληθινό.

Γυρνάω και κοιτάζω τα σημάδια από τα βήματά μου στην άμμο. Το κύμα τα σβήνει σχεδόν αμέσως. Κάνω ασυνάρτητες σκέψεις. Όταν κοιμάμαι δε βλέπω όνειρα. Εδώ και χρόνια. Ίσως γιατί φοράω ονειροπαγίδες στα αυτιά μου.

Σκέφτομαι πως θάθελα να είχα τη δυνατότητα να φρενάρω τη ροή του χρόνου. Να δανείζομαι χρόνο από τη διάρκεια των άσχημων στιγμών και να τον δίνω στις όμορφες. Συνολικός χρόνος σταθερός. Ο θείος Άλμπερτ δε θάχε πρόβλημα.

Κλωτσάω το νερό και νιώθω τις χάντρες και τα σύμβολα που κρέμονται στα πόδια μου να προσπαθούν να δραπετεύσουν μαζί του. Δεν τα καταφέρνουν. Χαζεύω τη γραμμή του αφρού που αφήνει το κύμα στην άκρη της στεγνής άμμου. Οι καμπύλες της κρύβουν τον κώδικα για ένα σωρό μυστικά.

Συνεχίζω να περπατάω στη βρεγμένη άμμο. Συνεχίζω να ταξιδεύω και να απολαμβάνω τη σιωπή. Νομίζω πως τα καταφέρνω και ο χρόνος διαστέλεται. Σε λίγη ώρα ξημερώνει. Ο θείος Άλμπερτ χαμογελά.

Advertisements

7 thoughts on “Enjoy the silence

  1. Έχεις σκεφτεί να γράψεις βιβλίο; Μια συλλογή σύντομων διηγημάτων ας πούμε… Γλαφυρότατος λόγος και υπέροχες εικόνες!
    Ευχαριστώ πολύ για το πανέμορφο ανάγνωσμα!

  2. κάποτε…κάπου… είχα διαβάσει το παρακάτω…
    «άκου την σιωπή
    άκου τους σιωπηλούς
    δεν υπάρχει πιο εκκωφαντική γλώσσα απο εκείνη του βλέμματος»

    και μια άλλη στιγμή… το εξής…
    «αυτός που δεν καταλαβαίνει την σιωπή σου, δεν καταλαβαίνει ούτε τα λόγια σου…»

    • “αυτός που δεν καταλαβαίνει την σιωπή σου, δεν καταλαβαίνει ούτε τα λόγια σου…”

      Super!!! :respekt:

      Δεν τα είχα συνδιάσει αυτά τα δύο μα όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ νιώθω ότι είναι έτσι.

  3. ζηλεύω.
    την παραλία. την θάλασσα. αυτά πού γράφεις. τον τρόπο πού τα γράφεις.

    Γιάννης Ρίτσος- Τα αρνητικά της σιωπής
    «Ησυχο απόγευμα.
    Μια καμινάδα, στέγες, η γραμμή του λόφου,
    ένα ελάχιστο σύννεφο.

    Με πόση αγάπη
    κοιτάς απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο τον ουρανό
    σα να τον αποχαιρετάς.
    Κι αυτός σε κοιτάζει.

    Αλήθεια, τι πήρες; τι έδωσες;
    Δεν έχεις καιρό να λογαριάσεις.

    Την πρώτη και την τελευταία σου λέξη
    την είπαν ο έρωτας και η επανάσταση.
    Όλη σου τη σιωπή την είπε η ποίηση.
    Τι γρήγορα
    που μαδούν τα τριαντάφυλλα.

    Γι’ αυτό κι εσύ θα φύγεις
    παρέα με την όρθιαν αρκουδίτσα που κρατάει
    ένα μεγάλο πλαστικό τριαντάφυλλο
    στα μπροστινά της πόδια.»

    καλές βουτιές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s