Kliks and beeps

Η αντικοινωνικότητά μου μεγαλώνει. Άρχισα να γίνομαι επικίνδυνη για τους γύρω μου και γι αυτό με απομονώνω όλο και πιο πολύ. Οι ανοχές μου μηδενίστηκαν.

Αδυνατώ να δικαιολογήσω τους ανεγκέφαλους, τους δειλούς, τους ηλίθιους και τους πουλημένους. Ώρες ώρες αδυνατώ να δικαιολογήσω ακόμα και μένα. Και το πρόβλημα στην περίπτωσή μου είναι πως είμαι πολύ κοντά μου και μπορεί να την πληρώσω. Και με αποξενώνω και από μένα. Γίνομαι επικίνδυνη.

Nature in Open Apertures: V

Αν μας πάρουν το όνομα λέει, μετά θα μας πάρουν λέει και την πόλη. Και αν δεν μας πάρουν το όνομα και τους λένε Στρουμφοχωριό, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δε θάρθουν;  Σε όλη μου τη ζωή με/μας πηδ@νε απατεώνες με την απειλή ότι θα μας την πέσουν από ανατολή, δύση, βορρά και νότο. Έχω ζήσει 4 δεκαετίες και οι μόνοι που μας την πέφτουν καθημερινά και εναλλάξ είναι ομόεθνοι σοσιαλιστές και εκσυγχρονιστές. Ο εχθρός δε φάνηκε ακόμα.

Να φέρουμε πίσω λέει τα μάρμαρα. Να τα βάλουμε στο μουσείο να τα προστατέψουμε. Από ποιόν; Από τις ιδιωτικές συλλογές; Ποιανού; Του Μητσοτάκη; Ωπ, συγνώμη, του Έλγιν ήθελα να πω. Δεν είμαι λέει περήφανη Ελληνίδα. Όχι δεν είμαι. Δεν είμαι «υπεύθυνη» για το τι έκαναν κάποιοι πριν 2500 χιλιάδες χρόνια. Έχω μερίδιο ευθύνης για το τι γίνεται τώρα. Και αυτό που ζούμε δεν είναι για περηφάνειες, ούτε για ντροπές. Είναι γτπ εντελώς.

Nature in Open Apertures: IV

Ξυπνάω το πρωί και ακούω από μέσα την ανοιχτή τηλεόραση. Ένας χαρούμενος μαντράχαλος μου λέει πως δε γίνεται να πάω διακοπές χωρίς να συμβουλευτώ τα άστρα. Καπάκι ένα διαφημιστικό που με παροτρύνει να μείνω Ελλάδα φέτος. Θα το σκεφτώ. Βλέπεις κάθε χρόνο Ριβιέρα, Κάννες και Μαλβίδες με κούρασαν. Σε ποιόν τα λένε; Έχω 12 χρόνια να πάω διακοπές. Ούτε ως τη Σέριφο. Από τότε που το σλίπινγκ μπάγκ και η σκηνή, άντε το δίκλινο, πέρασαν στο παρελθόν, τελείωσαν οι διακοπές. Με πείσατε λοιπόν και φέτος θα μείνω Ελλάδα. Είναι γραμμένο στα άστρα από τότε που με γράψαν στα @@ τους οι εκλεγμένοι υπηρέτες του λαού.

Στα σκάνδαλα και στις μίζες  είναι μέσα όλοι οι κόκκοι της ελληνικής δημοκρατίας. Μπλε και πράσινοι. Πέφτω από τα σύννεφα. Δεν ξανάγινε. Ή έτσι γίνεται ΠΑΝΤΑ; Δε θυμάμαι. Φταίει το Αλτσχάιμερ ή είναι γονίδιο του περήφανου Έλληνα; Πρέπει νάναι κληρονομικό χάρισμα να ξεχνάμε ποιός μας την έφερε χθες και να κοιτάμε ποιός μας τη φέρνει σήμερα. Έτσι, στην πρώτη ευκαιρία, φέρνουμε πίσω αυτόν που μας πήδ@γε χθες.

Και μένα που δεν μου αρέσει να μου το κάνουν χωρίς τη θέλησή μου, στήνομαι για χάρη της δημοκρατίας των ηλιθίων, των ανεγκέφαλων και των πουλημένων. Και να μην έχω και το ταλέντο της περήφανης Ελληνίδας να χαλαρώνω και να το απολαμβάνω με αντάλλαγμα μια θεσούλα στο δημόσιο, μια άδεια για το αυθαίρετο, μια μιζούλα για ένα εργάκι, μια μαϊμού επιδότηση για Cayenne ή έστω μια θέση εργάτριας στη φάμπρικα.

Nature in Open Apertures: I

Στο μεταξύ άνεργοι ή κακοπληρωμένοι νέοι χτυπιούνται στα μοντέρνα καφενεία του internet. Ο αγώνας είναι ιερός. Θα μπορούν να καπνίσουν στο Ρέμο ή όχι; Είναι η Μόνικα και η indie σκηνή η νέα επανάσταση ή αποτέλεσμα καλής χρήσης του Myspace;

Έχω γίνει επικίνδυνη. Νιώθω πως θα επιτεθώ στον επόμενο που θα μου πει τις ίδιες, ανούσιες και επικίνδυνες μλκς. Ακόμα χειρότερα, νιώθω ότι θα μπω στη διαδικασία να του απαντήσω. Και αν το κάνω μετά θα τα βάλω με μένα. Βλέπεις μ’ έχω πιο κοντά και δε διαφέρω και πολύ. Άσε που κατάγομαι από τις περήφανες Σουλιώτισσες. Και κείνες φούνταραν λέει, ακόμα και στην ιδέα ότι μπορεί να τις βιάσουν.

Και γω επιτρέπω να μου το κάνουν καθημερινά. Και ανέχομαι κοσμοθεωρίες από αυτούς που τους βγάζουν και τους δίνουν το δικαίωμα να μου το κάνουν. Και δεν έχω στείλει κανένα στον άλλο κόσμο ακόμα. Γι αυτό κλείνομαι και απέχω. Φωτογραφίζω λουλουδάκια και ΟΧΙ δεν είμαι περήφανη Ελληνίδα. Αν ήμουν, θα έπρεπε να έπαιρνα το μοντέρνο καριοφίλι και να έβγαινα στις πλατείες και στους δρόμους και μετά θα με έλεγαν τρελή ή στην καλύτερη, τρομοκράτισσα.

Nature in Open Apertures: II

Έτσι φωτογραφίζω λουλουδάκια και περιμένω την κάθαρση που θάρθει από αυτούς που πριν λίγα χρόνια ήταν οι βρώμικοι. Για νάμαι πιο σωστή, απλά κάνω το μπανάκι μου, στήνομαι και περιμένω να έρθουν και αυτοί. ΠΑΛΙ. ΞΑΝΑ. AGAIN. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΛΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.

Advertisements

7 thoughts on “Kliks and beeps

  1. Πως προσυπογράφουμε το κείμενο! Με τον παλιό καλό κλασσικό forumιστικό τρόπο του +1 ; Αν ναι… +1
    Κρίμα μόνο που οι όποιες σκέψεις ή κουβέντες μας στο νετ δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι στην καθημερινότητά μας…
    nice pics btw

  2. Τελικά, είναι something in the air…. Κι εγώ αγανακτώ τον τελευταίο καιρό, αλλά δε μπορώ άλλο…. Δεν έχει νόημα να σκέφτομαι κάτι που δε μπορώ ν’ αλλάξω…

    Και ναι, κι εγώ είμαι στο shooting… Μόνο αυτά που βλέπω μέσα από το φακό μου…. Τα τοπία, τα ζωάκια, τα λουλούδια και τα δέντρα!….
    Παρέα με καλούς φίλους!

    …and nothing else matters!

    Ωραίο ποστ, Ρηνούλα! Αυθόρμητο και ειλικρινές! Thumbs up!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s