Περί αποστάσεων

Ένα ζευγάρι κοτσύφια παίζουν στα κλαδιά του πεύκου απέναντί μου. Αλλάζουν συνεχώς θέσεις, ανεβαίνουν, κατεβαίνουν και γω χωρίς να κάνω απότομες κινήσεις, τα παρακολουθώ. Μόλις τώρα, το ένα από αυτά πετώντας να αλλάξει κλαδί, έριξε κάτω ένα κουκουνάρι και τρόμαξε. Χαμογέλασα. Να θυμηθώ να το μαζέψω μετά.

Τα χαζεύω και σκέφτομαι τι όμορφα είναι που τα βλέπω από τόσο κοντά. Αναρωτιέμαι πώς βρέθηκαν εδώ. Ίσως γιατί τα δικά τους σπίτια κάηκαν και αναζητούν τα τελευταία δέντρα, έστω και μέσα στις αυλές σπιτιών. Ίσως γιατί τα δηλητήρια που κάνουν αψεγάδιαστες τις ντομάτες που θα φάω το μεσημέρι εξαφάνισαν και την τροφή τους.

Κοντά, μακριά. Το μυαλό μου πετάει από σκέψη σε σκέψη. Ότι είναι μακριά δεν μας νοιάζει. Ένας πόλεμος μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά είναι σα παιχνίδι στον υπολογιστή, σαν ταινία στην τηλεόραση. Το ίδιο και η πείνα, ο θάνατος, οι καταστροφές, όλα. Αρκεί να μην έρθουν κοντά. Αρκεί να τα παθαίνουν άλλοι και όχι εμείς. Ευλογημένη απόσταση.

Και γω το ίδιο κάνω, εκεί καταλήγω. Το ότι στο ενδιάμεσο βάζω και λίγο προβληματισμό να αντισταθμίζει τις όποιες ενοχές, δεν αλλάζει τίποτα. Ευτυχώς που το κακό είναι αλλού, το παθαίνουν άλλοι. Μακριά. Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος.

Όταν όμως φωτογραφίζω μ’ αρέσει να πηγαίνω κοντά. Πολύ κοντά. Όσο πιο κοντά, τόσο πιο καλά. Ακόμα και ένα άσχημο σύνολο μπορεί να έχει όμορφες λεπτομέρειες. Και αυτές με ενδιαφέρουν. Ο μακρόκοσμος είναι άσχημος, τον κάναμε άσχημο. Ο μικρόκοσμος αντιστέκεται ακόμα. Ίσως γιατί τον κοιτάμε από μακριά, από ψηλά. Από το επίπεδο του δικού μας ματιού. Δε βλέπουμε την ομορφιά του και παίρνει εκδίκηση στερώντας μας από ότι όμορφο μπορεί να υπάρχει ακόμα, σε ακτίνα λίγων μέτρων από μας. Όπου και να βρισκόμαστε.

Πριν κάμποσο καιρό διάβασα κάτι που είχε πει κάποιος, που δεν είχα ιδέα ποιός είναι. Μετά όμως έψαξα και έμαθα. Αποδείχτηκε ότι ήξερα τη δουλειά του. Έλεγε λοιπόν για τη φωτογραφία: «Αν δεν σου αρέσει, δεν ήσουν αρκετά κοντά«.  Αυτό που έκανα και ένιωθα, χωρίς να το σκέφτομαι, σε μια φράση. Ο τύπος ήταν ο Robert Capa. Ένας από τους δημιουργούς του Magnum και ο άνθρωπος που φωτογράφισε εικόνες απίστευτες σε πολέμους.

Παλιότερα, σε μια δικτυακή συζήτηση περί φωτογραφίας, ένα άτομο που η δουλειά του είναι για μένα πάρα πολύ καλή, όταν του είπα πως ίσως θα έπρεπε να είχα ένα μεγαλύτερο τηλεφακό, μου είχε πει: «Οι τηλεφακοί είναι για τους παπαράτσι, όχι για τους φωτογράφους. Αν δεν πλησιάσεις αρκετά σημαίνει πως δεν αγαπάς το θέμα σου και εκείνο θα σε εκδικηθεί».

Χθες κάποιος μου είπε για μια φωτογραφία μου ότι είναι μαγική και ότι είμαι τυχερή που βρίσκομαι κοντά σε τέτοιες εικόνες. Κοντά σε τέτοιες εικόνες βρισκόμαστε όλοι μας. Εκτός αν είναι τόσο εξωτικός προορισμός μια παραλία εντός Αττικής που φιλοξενεί κάποιες μέρες χιλιάδες άτομα. Τόσο μοναδική είναι πια λίγη άμμος και ένα κοχύλι; Όχι. Τη διαφορά την κάνει η απόσταση που κρατάμε από την εικόνα.

Τον τελευταίο καιρό κάνω ένα πείραμα. Όταν σκέφτομαι να βγάλω μια φωτογραφία πρώτα τραβάω την εικόνα έτσι όπως την βλέπω για πρώτη φορά. Μετά πλησιάζω λίγο και βγάζω άλλη μια και μετά πάω όσο πιο κοντά μου επιτρέπεουν οι συνθήκες. Η πρώτη με την τελευταία φωτογραφία δεν έχουν καμμία σχέση κι ας είναι το ίδιο πράγμα, στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα.

Η εικόνα όπως την είδα στην αρχή, καθώς περπαρούσα, ήταν ένα ανοιχτό κοχύλι στην άμμο:

Κοχύλι στην άμμο

Μου άρεσε το σχήμα του, έμοιαζε σαν πεταλούδα και σκέφτηκα να το φωτογραφίσω. Γονάτισα, το έβαλα να σχηματίζει σκιά και πήρα μια φωτογραφία από εκεί:

Κοχύλι στην παραλία

Τέλος ξάπλωσα σχεδόν πάνω στην άμμο και πήρα την τελευταία φωτογραφία:

Heart of Gold

Εδώ να σημειώσω ότι παραλίγο να καταφέρω με αυτή τη λήψη, να αποκτήσω την πολυπόθητη full frame μηχανή και τουλάχιστον ένα L φακό. Για να βγάλω τη φωτογραφία έπρεπε να ξαπλώσω στην άμμο. Στο σημείο εκείνο έφτανε το απαλό κύμα οπότε έπρεπε να βρω τον καλύτερο τρόπο να μην πάθει ατύχημα η μηχανή. Έτσι, αντί να ξαπλώσω κανονικά, στήριξα το βάρος του σώματος στις μύτες των δαχτύλων των ποδιών (κράμπα στο δεξί μεγάλο δάχτυλο του ποδιού) και στους αγκώνες, ενώ το σώμα δεν ακουμπούσε κάτω (κράμπα στο στομάχι). Η εικόνα πρέπει να ήταν απολύτως γελοία, μα δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζω τέτοιο θέαμα.

Ευτυχώς η παραλία ήταν σχεδόν έρημη και μόνο ο αντρικός πληθυσμός της οικογένειας έπαιζε μέσα στη θάλασσα με ένα μπαλάκι. Όπως έμαθα λοιπόν μετά, όσο εγώ ήμουν στη «βολική» θέση που περιέγραψα πιο πάνω, συζητούσαν ποιός μπορεί να με πετύχει από εκεί, στο ανατομικό σημείο του σώματός μου που έδινε τον καλύτερο στόχο. Τελικά αποφάσισαν να μην το κάνουν. Δυστυχώς. Όταν μου το είπαν έβαλα τις φωνές. Έπρεπε να το κάνουν. Θα τρόμαζα, θα έχανα την ισορροπία, θα μου έπεφτε η μηχανή στο νερό και μετά, για να μην ψάχνουν καράβι να φύγουν, θα έπρεπε να με ηρεμήσουν με άλλη μηχανή της επιλογής μου.

:devil:

:shifty:

:angel:

Advertisements

8 thoughts on “Περί αποστάσεων

  1. Τώρα άμα σε πω ότι εγώ το κάνω ανάποδα! 🙂 Νομίζω ότι θα σε κουφάνω πάλι! Ξεκινάω από κάτι που τράβηξε το βλέμμα μου, πάω όσο πιο κοντά μπορώ, τραβάω και σταδιακά απομακρύνομαι! Ανάποδη σε όλα μου, μωρέ!…..

    Και μια απορία: «Εδώ να σημειώσω ότι παραλίγο να καταφέρω με αυτή τη λήψη, να αποκτήσω την πολυπόθητη full frame μηχανή και τουλάχιστον ένα L φακό.»….

    Care to «translate» για εμάς τα λιμά?! 😀

    • Όπως τη βρίσκει κανείς. 😛
      Και μεταξύ μας… όταν λένε κοντά δε λένε να κολλάς όπως κάνω εγώ. Απλά τραβάω τη συμβουλή στο όριο μιας και έχω μια αδυναμία στα άκρα 🙄

      Άσχετο. πες μου τώρα ότι ξέρεις και πρέφα και δεν χρησιμοποίησες απλά τον όρο και αρχίζω να ψάχνω για τρίτο :w00t:

      Λοιπόν full frame είναι οι μηχανές που ο αισθητήρας που αποτυπώνουν την εικόνα είναι στην ίδια διάσταση που είχε το καρέ του φιλμ τις παλιές εποχές. Οι αισθητήρες που έχουμε εμείς οι κοινοί θνητοί είναι μικρότεροι, μέχρι πολύ μικρότεροι. Ο μηχανές που έχουν αισθητήρα όσο το καρέ του φιλμ παλιά, έχουν πολύ καλύτερη εικόνα και είναι πανάκριβες. Πχ canon eos 5d mark II που τη βρίσκω σκέτο σώμα αυτή τη στιγμή στα 2200 ευρώ. Η canon, για να συμπληρωθεί το σετάκι, έχει βγάλει και μια σειρά φακών που έχουν το γράμμα L μέσα στο κατεβατό του ονόματός τους, κατά κάποιους L από το luxury, και έχουν από 1000 και πάνω. Έτσι στα πρόχειρα με 4 χιλιαρικάκια αποκτάς ένα σώμα με ένα φακουδάκι, σε τιμή ευκαιρίας. Ότι πρέπει δηλαδή για αποζημείωση για ψυχική οδύνη :angel:

      • Καλά ρε!!! Στον τόπο θες να μ’ αφήσεις??? Το είδα πρωί-πρωί και κόντεψα να μείνω!!! Τι 4 χιλιαρικάκια! Δραχμές είναι? 😀

        Thnx for the explanation! Αισθητήρας, όπως λέμε CCD & CMOS???? Αν ναι, τότε το κατάλαβα! 🙂 Αν όχι, είμαι αλλού, όπως πάντα! 😛

        Πι – Ες: Όχι, πρέφα δεν ξέρω, αλλά πρόσφατα έμαθα μπουρλότ! 🙂 🙂 🙂

      • Να έτσι καρφωνόμαστε. Βλέπουμε μια τιμή και αρχίζουμε: «Δραχμές;» «Το δυάρι σας ακριβό, σε γκαρσονιέρα έχετε κάτι;» 😛
        Όσο για τον αισθήτήρα, εδώ μας νοιάζει το μέγεθος. Άσε αυτά που λένε ότι δε μετράει. Άλλο να είναι 1 στρέμμα και άλλο όσο το νύχι σου… Η μηχανή με το δείγμα αισθητήρα κάνει 60 ευρώ ή άλλη 4 χιλιάρικα
        (όχι δραχμές :rtfm: )

  2. Φοβερή φωτογραφία με το ανοιχτό κοχύλι. Πραγματικά παίζει μεγάλο ρόλο η απόσταση. Το κακό είναι ότι όταν είσαι σε μια μεγαλούπολη, και γενικά τρέχεις, μάλλον περνάς από πάνω από το κοχύλι χωρίς να το βλέπεις.

    Έπρεπε να ζήσω τρία χρόνια στην Κόρινθο και να περπατήσω χαλαρά σε παραλίες και χωράφια για να μάθω να ξαναβλέπω τα λουλούδια και τα μικρά πράγματα από κοντά.

    Εύχομαι να μην χάσης την δυνατότητα να τα βλέπεις, και να την διατηρήσεις για πάντα.

    • Έχεις δίκιο. Είναι δύσκολο στο καθημερινό τρέξιμο να προσέξουμε πράγματα που δεν εξυπηρετούν την καθημερινότητά μας. Όποτε όμως το καταφέρνουμε μας αποζημειώνουν.

      Βλέπεις μέσα στο τρέξιμο και στην (όποια) πόλη, είναι λίγες οι όμορφες στιγμές που μπορούμε να έχουμε. Και αξίζουν όλα τα λεφτά 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s