Εκείνη η εποχή του χρόνου

…ξανά που γίνονται απολογισμοί, ισολογισμοί και συχνά παραλογισμοί. Αποφεύγω να σκέφτομαι τι πέρασε, όπως αποφεύγω να κάνω σχέδια για ότι θάρθει. Δε μιλάω για τα οργανωτικά και απαραίτητα να κυλάει η ζωή αλλά για τα ιδιαίτερα. Αυτά που δίνουν νόημα.

Η χρονιά που πέρασε όμως έχει κάτι ξεχωριστό. Μια από αυτές τις αλλαγές πορείας που δε συμβαίνουν συχνά. Τουλάχιστον όχι σε μένα. Έχω παρατηρήσει πως οι σημαντικές περίοδοι στη ζωή μου, είτε είχαν σχέση με τόπους διαμονής, είτε με ασχολίες που με τραβούσαν, είτε με άτομα, σε αυτό υπάρχουν και εξαιρέσεις, έχουν ένα κύκλο γύρω στη δεκαετία. Μετά αλλάζω. Μηδενίζω και αρχίζω αλλού, αλλιώς.

Η τελευταία δεκαετία όμως πέρασε και ο τόπος παραμονής παρέμεινε ίδιος, τα άτομα στη ζωή μου που προέκυψαν από επιλογή τα ίδια, οι ασχολίες που με γοήτευαν ίδιες και άρχισα να ανησυχώ. Και ακριβώς τότε προέκυψε η φωτογραφία. Το τελευταίο εξάμηνο απέκτησα εξοπλισμό που ούτε ονειρευόμουν ότι θάχα κάποια στιγμή.  Άρχισα να τραβάω και να χάνομαι.

Ο μετρητής μηδένισε, ο μηχανισμός μπήκε σε λειτουργία από την αρχή και γω έχω την προσωπική μου μαύρη τρύπα, με λιγότερο άδειο ορίζοντα γεγονότων και περισσότερο χρώμα. Είμαι αντικοινωνική και συμφιλιώθηκα με αυτό πια. Επίσης τα θέλω όλα και αυτό είναι κάτι με το οποίο χρειάζεται να συμφιλιωθούν οι άλλοι. Τουλάχιστον όσοι ενδιαφέρονται ή είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν.

Τον τελευταίο καιρό δε φωτογραφίζω τόσο συχνά όσο στην αρχή. Οι φωτογραφίες που βγάζω όμως  μου αρέσουν περισσότερο. Όχι σαν τεχνική. Το πιθανότερο είναι, για τους σχετικούς με το θέμα, να μη λένε και τίποτα. Σαν αίσθηση όμως που μου δημιουργούν όταν τις βγάζω ή όταν τις κοιτάζω μετά, είναι αλλιώς πια.

Μου αρέσει να βλέπω μια στιγμή και να την φτιάχνω σαν σκηνή από ταινία. Και όλα αυτά (ιδέα, ρυθμίσεις, σύνθεση) να πρέπει να ετοιμαστούν αστραπιαία. Δεν υπάρχει έλεγχος στους πρωταγωνιστές. Άτομα που κινούνται στην πόλη με το δικό τους ρυθμό και τις δικές τους διαδρομές, για μια στιγμή βρίσκονται μέσα στη δική μου σκηνή, παίζοντας το ρόλο που εγώ αποφάσισα γι αυτούς χωρίς καν να το ξέρουν. Με μαγεύει αυτό. Αόρατη κυνηγός στιγμών.

mosaic

1. Underworld, 2. Stalker, 3. Tunnel of light, 4. Me and my new babe, 5. Autumn colors, 6. Sunny afternoon, 7. I wonder, 8. Daisies in the jar, 9. Empty chair, 10. On the road again, 11. The butterfly effect, 12. Shadow on the wall, 13. The Crack, 14. Shadows of another day, 15. Like a painting, 16. Here comes the sun

Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι μερικές από όσες ξεχωρίζω. Έχουν κάποια σημασία για μένα ή μου αρέσουν, για διάφορους λόγους, περισσότερο. Ειδικά οι πρώτες ανήκουν στην κατηγορία των φωτογραφιών που προτιμώ αυτό το διάστημα.

Στην πρώτη είδα την κοπέλα να έρχεται και το στυλ της μου θύμισε την Καιτούλα στο Underworld. Πήρα θέση και ήλπιζα να κατέβει από το σωστό σημείο. Οι άνθρωποι αποφεύγουν να περπατήσουν προς την πορεία άλλων ατόμων όταν έχουν επιλογή και φαντάστηκα ότι και αυτή θα προσπαθήσει να με αποφύγει πηγαίνοντας στη σωστή γωνία. Όταν στη διαδρομή άρχισε να μιλάει και στο κινητό με ένταση, όλα ήταν όπως έπρεπε.

Η δεύτερη μου ήρθε σαν ιδέα περιμένοντας έξω από το σταθμό Λαρίσης. Κάποια στιγμή έσβησαν τα φώτα και έμεινε το κόκκινο φως μιας ταμπέλας, τα φώτα της σκάλας του μετρό και αυτά της στοάς. Με το που με προσπέρασε η κοπέλα ήρθε στο μυαλό μου, το πως και γιατί είναι μεγάλη ιστορία, η ταινία Stalker του Tarkovsky. Ήθελα μόνο μια απειλητική φιγούρα να ακολουθεί. Η κοπέλα έφτανε στο τέλος της σκάλας και η φιγούρα δεν έλεγε να φανεί. Έτσι έβαλα την κουκούλα του φούτερ μου, κόλλησα τα χέρια στο σώμα για να αποκτήσω …τετράγωνους ώμους και γεροδεμένη, απειλητική πλάτη, έφερα τη μηχανή στη μέση και τράβηξα.

Advertisements

8 thoughts on “Εκείνη η εποχή του χρόνου

  1. Καλή χρονιά και τα καλύτερα να είναι αυτά που θα έρθουν. :love2:

    ΥΓ. Το κτήριο της Εθνικής, στο φόντο της «Underworld» φωτογραφίας, το ανατίναξαν χθες βράδυ για να μην επαναληφθεί η λήψη 😛

  2. Αφού αιχμαλωτίζεις τον χρόνο που τρέχει γύρω σου, είσαι σπουδαία..!
    Καλή χρονιά με περισσότερες φώτο, αληθινές και μη…
    Θα μπορούσε όλη η ζωή μας να είναι ένα μεταβαλόμενο σκίτσο που τρέχει στην γωνιά ενός τετραδίου καθώς ξεφυλίζουμε γρήγορα..
    αλλά ποιός βιάζεται;

    • Εγώ πάντως όχι. Εντάξει τον περισσότερο καιρό δεν βιάζομαι, κάποιες στιγμές όμως… απλά δεν κρατιέμαι 😀

      Καλή χρονιά με ότι έχει να φέρει, κατά προτίμηση καλά 😉

  3. Γειά σου Ρηνιώ με τα ωραία σου,εγώ είμαι θαυμαστής ρων φωτογραφιών σου και του τρόπου γραφής σου.Ξεχωρίζω με διαφορά το χέρι στην καρέκλα και τις ξυλομπογιές.Καλές γιορτές να έχεις και καλή χρονιά πάντα με υγεία.

    Αν θές έχω μπεί σε μια παρέα φωτογράφων άκρως ενδιαφέρουσα.Σε περιμένουμε αν θελήσεις.

    http://www.phototrip.gr

    • Καλές γιορτές και η καλύτερη χρονιά ως τώρα να είναι αυτή που θάρθει Γιάννη. Να χαίρεσαι όσους αγαπάς και να σε χαίρονται και κείνοι. 🙂

      Θα επισκεφτώ τη φωτογραφική σας παρέα. :secret:

  4. Καλή χρονιά καί με πολλλέεεεες από τις υπέροχες φωτογραφίες σου 🙂

    ΥΓ.: άσχετο: το κτίτιο της Εθνικής ανατινάχτηκε την ώρα πού έβγαινα από το avatar.
    σχετικό (καί ίσως αδιάφορο): η καλύτερή μου από όταν την είδα, η shadows of another day.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s