Δεν έχει σημασία και άλλα σκόρπια

Τώρα αυτό ξεκίνησε σαν ένα από κείνα τα θεματάκια τα επετειακά. Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά, να ευτυχήσουμε, να κονομήσουμε και δε συμμαζεύεται. Ίσως και να καταλήξει σαν τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς κάθε φορά που αρχίζω να γράφω, δεν ξέρω ούτε τι θέλω να πω, ούτε που θα καταλήξω, ούτε αν θα καταλήξω.

Το κυριότερο που θέλω να καταφέρω αυτή τη χρονιά, από αυτά τα σπαστικά πράγματα που ελέγχουμε και μας ρεζιλεύουν συνήθως στον εαυτό μας, είναι να λέω «δεν έχει σημασία». Για όλα αυτά τα μικροπράγματα και ειδικά τους «μικροανθρώπους», που με καταδυναστεύουν κατά καιρούς και τα αντιμετωπίζω σα νάναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ. Έτσι και το καταφέρω θα απογειωθώ λέμε.

Ο Μέρφυ με αγαπάει. Δεν το λέω γιατί έχασα στα χαρτιά, δεν έπαιξα καν. Μου το έδειξε αυτές τις μέρες ξανά. Πριν κάνα δυο βδομάδες βγήκε το wordpress 2.9. Όποιος με ξέρει, έστω και από μακριά, ξέρει πως είμαι software junkie,  τελειωμένη betaτζού. Όπου alpha και bug, η καλή σου πρώτη. Αυτή τη φορά όμως είπα όχι. Είπα θα περιμένω μέρες να δοκιμαστεί, να μαζευτεί, να βγουν τα κατάλληλα plugins. Δεν αντέχω τη συγκίνηση των αναβαθμίσεων σε ένα server κάμποσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Είμαι old fashion. Θέλω να πιάνω τον server για να μην αγχώνομαι. Το ssl το αγαπώ μα δεν το παντρεύομαι. Και μόλις αναβάθμισα βγήκε το wordpress 2.9.1. E άι παράτα με Matt.

Χαζεύω φωτογραφίες φιλμάτων μηχανών. Κάπου νοσταλγώ, κάπου αντιστέκομαι. Φτιάχνω galleries με ότι με εμπνέει. Κολλάω σε ότι μου αρέσει. Δε θέλω να γυρίσω στο φιλμ. Πέρασαν κοντά 15 χρόνια και ακόμα αντιδρώ στη σκέψη του. Έχουν περάσει από τα χέρια μου εκατοντάδες χιλιάδες φιλμάκια στο εργαστήριο. Και το 99.9% έγχρωμα. Αυτό σημαίνει απόλυτο σκοτάδι. Ούτε καν η ρομαντική πολυτέλεια της κόκκινης λάμπας για την εκτύπωση ασπρόμαυρου.

Ατελείωτες ώρες σε απόλυτο σκοτάδι (γιατί τα μηχανήματα παθαίνουν βλάβες, οι κουρτίνες πέφτουν και τα κρίσιμα δευτερόλεπτα περνούν γρήγορα), που μου άφησαν μια μόνιμη λαχτάρα για συννεφιές και ομίχλες και μια ανάγκη για γυαλιά ηλίου χειμώνα – καλοκαίρι. Ο έρωτας είναι ωραίο πράμα αλλά όχι για εκείνες που τον ζούσαν εργαζόμενες στην Τρούμπα. Μπορεί να συνέλθω, μπορεί και όχι. Από τα φιλμάκια, την Τρούμπα δεν την πρόλαβα στη δόξα της.

Περιμένω ένα φιλτράκι Hoya που κόβει 9 stop. Κάνει τα εκατοστά δευτερολέπτου έκθεσης, δεκάδα και βάλε. Το χριστουγεννιάτικο δώρο μου. Για μακριές εκθέσεις μέρα μεσημέρι, φαντάσματα και τοπία μαγικά. Ελπίζω να το ευχαριστηθώ. Μια ψευδαίσθηση pinhole που με έχει μαγέψει τον τελευταίο καιρό, ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα.

Όπως και οι σκοτεινές φωτογραφίες. Οι ελάχιστες φωτισμένες περιοχές σε αντίθεση με το μαύρο που κυριαρχεί. Θέλω να βγάλω τέτοιες. Δοκίμασα για πλάκα. Χωρίς τρίποδο ή manual εστίαση. Με το φωτιστικό που διαβάζω τα βράδια. H lx3 αρνήθηκε να θεωρήσει το βλέμμα μου τόσο αστραφτερό όσο τη λεξούλα Lumix. Προτίμησε να νετάρει στη λέξη, ήθελα στο μάτι. Την άλλη φορά θα εστιάσω στο χέρι και τότε θα δούμε ποιά θα καταφέρει να περάσει το δικό της.

Από το πατρικό μου σπίτι γενικά δεν παίρνουμε πράγματα, είμαστε 3 αδέρφια, ειδικά από τότε που «έφυγε» ο πατέρας μου. Αυτή τη φορά όμως αποφασίστηκε να μου δώσουν τη φωτογραφική του. Μια Lubitel 2 που φωτογράφησε τη μάνα μου με μένα στην κοιλιά της. Δυστυχώς το σώμα της μηχανής, από βακελίτη, είναι ραγισμένο άσχημα στην πλάτη και σπασμένο στο πλάι, με αποτέλεσμα να μπάζει φως. Έριξα μια ματιά στο ebay για ίδια, να την επισκευάσω ή να έχω ένα αντίγραφο να δουλεύει. Υπάρχουν αλλά δεν πήρα. Αν είναι νάρθει θα μου έρθει ξαφνικά, όπως όλα όσα αξίζουν στη ζωή. Τέλος.

Μερικά πράγματα έχουν αξία άρα και σημασία. 😉

Advertisements

6 thoughts on “Δεν έχει σημασία και άλλα σκόρπια

  1. χμμμ! ξέρεις βέβαια ότι έχει ξεσπάσει μεγάλη pinholeμάνια.
    Γιά να δούμε πού θα βγάλει.

    Προσωπικά, αντιστάθηκα αρκετά χρόνια στο ψηφιακό μέχρι … την πρώτη μου ψηφιακή. Τώρα δεν υπάρχει επιστροφή. Κι ας μού λείπουν πράγματα. Έχω κερδίσει άλλα.

    Ραγισμένη πλάτη ε? Αυτό μού θυμίζει -γιατί άραγε?- τα πρώτα χρόνια τού cd.
    Καί τούς δίσκους. Με τις γρατζουνιές τους. Μού άρεσε το «παίξιμο» της βελόνας.
    Γιατί κάθε γρατζουνιά, ήταν ένα άκουσμα, μία ανάμνηση.
    Αν δείς σε αυτό το ράγισμα, παλιές φωτογραφίες?
    🙂

    • Έχει πέσει pinholeμάνια; Πού; πώς; πόσο; ποιός; :hehe:

      Σ’ εμένα βγήκε τυχαία. Εκεί που έκανα ψυχοθεραπεία χαζεύοντας φωτογραφίες και τεχνικές πέτυχα κάποιες που χτύπησαν καμπανάκι μέσα μου. Έτσι ψιλομελέτησα το φαινόμενο. Τεχνικές, μηχανήματα, δυνατότητα κλπ έτσι για να ξέρω τι παίζει.
      Και μου μπήκε η ιδέα να το δοκιμάσω. Βρήκα αυτό για την Oly και την επιλογή φίλτρου που θα «παίζει» και στην lx3 και στον 50άρη της Oly και είπα να ξεκινήσω με αυτό.

      Οι «χαραμάδες» και τα «ραγίσματα» είναι μέρος των καλύτερων στιγμών της ζωής μου και των χειρότερων βέβαια, αλλά και πάλι μου αρέσουν. 😉

    • Σ’ ευχαριστώ 🙂
      Διαβάζω και γω για ένα σωρό πράγματα που δεν ασχολούμαι και την καταβρίσκω. Άσε που δεν ξέρεις ποτέ τι θα φέρει ο χρόνος 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s