Μια ερωτική ιστορία over tcp/ip

Παλιά, όταν ήμουν πολύ νέα, έπαιζα ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου και τους άλλους. Ένα παιχνίδι που το αγαπούσα και το μισούσα. Κατασκόπευα τους ανθρώπους. Δεν παραβίαζα τίποτα, απλά παρατηρούσα προσεχτικά και «έβλεπα» αυτά που ήταν πίσω από τις εικόνες και τις λέξεις, εκτός από τον Αλέξη που τον έβλεπαν όλοι. Ίσως και να το παίζω ακόμα.

Τότε δεν ήμουν απομακρυσμένη από τον κόσμο. Λάθος έκφραση. Ήμουν, απλά κυκλοφορούσα ακόμα ανάμεσά του. Είχα όμως το πλεονέκτημα του ότι μπορούσα να ήμουν «αόρατη». Τουλάχιστον όσο δε μιλούσα. Αν άρχιζα να μιλάω το πράγμα άλλαζε. Τραβούσα την προσοχή μερικών από τα πιο ενδιαφέροντα άτομα και μερικών από τα χειρότερα. Και ενώ θαύμαζα τα πρώτα, προτιμούσα τα δεύτερα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Εκείνη την εποχή λοιπόν, κάποιες φορές έπιανα με τις κεραίες μου ιστορίες που δεν υπήρχαν ακόμα, ιστορίες που υπήρχαν μα έπρεπε να μείνουν κρυφές και κάποιες φορές ιστορίες

———

Τα παραπάνω γράφτηκαν 2 μέρες πριν. Ήταν η αρχή μιας ιστορίας που σκόπευα να γράψω. Μιας ιστορίας που με είχε συγκινήσει. Σταμάτησα σε αυτό το σημείο για να ταΐσω την οικογένεια. Δε σκοπεύω πια να τη γράψω, (κρίμα θα ήταν κορυφαία ιστορία 😛 ) και έτσι θα πω την περίληψη:

Μου άρεσε να παρακολουθώ τις ιστορίες ανθρώπων. Αόρατη σε στέκια, διαδρόμους σχολών, μπαράκια. Για προσωπική χρήση και μελέτη. Δικτυωμένη πια, το σπορ το έκοψα. Η τέχνη όμως δεν ξεχνιέται. Πόσο εύκολο είναι να παρακολουθήσεις τη ζωή ανθρώπων μέσα από την κουζίνα του σπιτιού σου, δίπλα στο πήλινο με το γκιουβέτσι; Όχι τόσο δύσκολο όσο θα νόμιζε κανείς.

Εκείνη αποδείχτηκε τόσα χρόνια μικρότερη από μένα, όσο πίστευα ότι ήταν μεγαλύτερη. Λίγα. Έχω ένα distortion σε κάποιους τομείς. Για παράδειγμα δεν μπορώ να κρίνω ηλικίες. Βλέπω τα άτομα μέσα από ένα δικό μου φίλτρο. Πέφτω έξω δεκαετία και βάλε άνετα. Αυτός ήταν φοιτητής στα τελειώματα. Σε αυτό δεν έπεσα έξω μιας και ήταν από πηγή και όχι από εκτίμηση.

Εκείνη με ζωή γεμάτη δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, ένα ιδιαίτερο και χαρισματικό άτομο, στον κόσμο της. Εκείνος ερωτευμένος φανερά μαζί της, στα δικά μου «μάτια» τουλάχιστον και φοιτητής στο πτυχίο. Παρακολουθούσα την ιστορία τους από μακριά και χωρίς να το έχω πάρει συνειδητά χαμπάρι. Εκείνος «πέθαινε», εκείνη υπήρχε στην εικόνα. Ώσπου αυτή έφυγε από το στέκι. Μπορεί να πνίγονταν. Είχε συναισθήματα και αυτή ή δεν της άρεσε αυτό που γίνονταν; Υποθέσεις έχω μόνο. Και καπάκι έφυγε και αυτός.

Όταν το ανακάλυψα τυχαία προχθές, κάνα δυο μήνες μετά τα γεγονότα, συνειδητοποίησα τι έκανε το μυαλό μου και τι καταχωρούσε ένα χρόνο τώρα. Όλα τα στοιχεία μπήκαν στη θέση τους. Η ιστορία πήρε μορφή. Στο μυαλό μου τα κομμάτια του παζλ έφτιαξαν μια ιστορία ανικανοποίητου έρωτα που θα μπορούσα να λιώσω για πάρτη της. Είμαι άτομο με προδιάθεση σε πάθη και λάθη. Ζω γι αυτά. Είμαι ασφαλής όμως. Ίσως γιατί δεν υπάρχει κανείς να ανταποκριθεί. Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο 😉

Μίλησα γι αυτό το θέμα με 2 άτομα. Δύο άτομα με κρίση και μυαλό και φευγάτα. Καμμία σχέση με μένα δηλαδή. Η μια χαρακτήρισε τον τύπο μ@λ@κα και ο άλλος μ@λ@κοπίτουρα. Έγινε μια συζήτηση, χωρίς ονόματα και διευθύνσεις φυσικά, (είμαι τίμιο χακέρι 😛 ) ανάμεσα σε κόκκινο κρασί και τα παρελκόμενα, που με έκανε να κυλιέμαι στα πατώματα από τα γέλια.

Σήμερα ολοκλήρωσα την έρευνα. Εκείνος, πριν χαθεί της χάρισε αυτό:

httpv://www.youtube.com/watch?v=TVYQAdk6DkU

Το αγαπημένο εκείνης είναι τούτο εδώ:

Πολύ καλύτερο. Του τύπου είναι ξενέρωτο, συγνώμη Μιχαλάκη.

Και επειδή είμαι κατά του ποιοτικού, εμένα μου αρέσει αυτό:

Fly, on your way, like an eagle, fly as high as the Sun
On your way, like an eagle, fly, touch the Sun

Έτσι.
Γιατί έτσι μου αρέσει.
Πάω να κουρευτώ.
Μαλλί στον πόντο.

Και καλή τύχη μάγκες 😉

Advertisements

8 thoughts on “Μια ερωτική ιστορία over tcp/ip

  1. Αν σιωπήσουμε λίγο και ακούσουμε τους γύρω είναι απίστευτο τι ιστορίες υπάρχουν εκεί έξω. Ένας Σέξπιρ στο απέναντι μπαλκόνι, ένας Ντοστογέφσκι στο δρόμο, ένα αρνάκι στο φούρνο που σιγοψήνεται. Κι όμως συχνά θεατές είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές, γι αυτό ίσως αυτές οι παραστάσεις να τους μένουν αξέχαστες.

    Υ.Γ
    Τώρα μου λύθηκε η απορία πως ένας macro shooter όπως εσύ απέκτησε 70-300mm! Και έλεγα γιατί δεν τον βγάζεις από το σπίτι.
    Μας ανέβαζες δήθεν μανταλάκια! Έπεσαν οι μάσκες… : )

    • Το σκηνικό της ιστορίας είναι κάμποσες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Το μεγαλύτερο μέρος υπήρξε μέσα από υπολογιστές και κάμποσο έξω από αυτούς. Την ανακάλυψα και την «έζησα» μέσω υπολογιστή. Ότι και να σημαίνει αυτό. :angel:

      ΥΓ.
      Με πήραν χαμπάρι :out:

  2. Μιλάς σοβαρά; Γυναίκα και ξέρει τον Γιαννάκη και αγνοεί τον Μιχαλάκη;

    Σε τι υπέροχη υπερκβαντική ζαριά συνέβει τούτο;

    Και στο καπάκι έχουμε και την οικοδεσπότρια να μας τελειώνει με σιδηρά παρθένα…

    (εδώ την άλλη φορά μας παρουσίασες sepultura στους μέιδεν θα κολούσες; )

    Δεν ξέρω αν ήταν μ…πίτουρας το παλικάρι σίγουρα πάντως είχε την κλασσική μας ανδρική ανασφάλεια…

    stay heavy

    yeaaahh

    • Η λάμψη της κυρίας μου τράβηξε την προσοχή και πήρα χαμπάρι το δορυφόρο 😉

      Η ανασφάλεια είναι unisex μάλλον και δεν είναι κακό. Από την άλλη, να δείχνεις ότι θες κάποιον τόσο δυνατά αλλά να μην τον διεκδικείς ή και να κρύβεσαι αφήνοντας να αιωρείται η και καλά «υπεράνω» αγάπη σου, ε εκεί είναι που τουλάχιστον εγώ προτιμώ να μην εμφανιστεί καν το «παλικάρι». Και το ίδιο ξεπέφτει και μένα δείχνει ότι δε με μέτρησε καλά.

      Για περιπτώσεις τέτοιες προτιμώ strangers in the night 😉

      httpv://www.youtube.com/watch?v=6Q62pt7Umq4

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s