Σαφώς εντελώς παράλογο

Αυτό το μήνυμα είναι ειδικό και με στόχο εντελώς συγκεκριμένο. Όσο το να στρέφεις ένα βέλος προς τον ήλιο. Σαφώς εντελώς παράλογο. Θα καταλάβεις όμως.

Αφού παρατήρησα τις λέξεις μέσα μου να φουσκώνουν για ώρα σε τεράστια κύματα, κράτησα την ανάσα μου περιμένοντας το ξέσπασμα. Μα πριν σκάσουν στην παραλία, αποτραβήχτηκαν με δύναμη εμφανίζοντας το βυθό. Και τρόμαξα. Και οι λέξεις χάθηκαν.

Clearly Quite Absurd / Σαφώς εντελώς παράλογο

After all we said today
The strangest thought occurred
I feel I ought to tell you
But it’s clearly quite absurd
Wouldn’t it be wonderful
If you could read my mind
Imagine all the stuff
That we could leave behind
How many words you waste
Before you’re understood
Or simply sow some seeds
You’d do it if you could
Let me take a moment
Of your time
Inside you mind

I know what you’re thinking
But I don’t know what to say
The turmoil and the conflict
You don’t have to feel that way
Look into my eyes
And feel my hand upon your heart
Holding us together
Not tearing us apart
How many words we waste
To justify a crime
Compare it to an act of love
That really takes no time
Why not take a moment
Of your time
Inside your mind

Advertisements

8 thoughts on “Σαφώς εντελώς παράλογο

  1. Δειλινό.
    Κόπασε το μελτέμι. Λαμποκοπάει η μουσκεμένη αμμουδιά κάθε που αποτραβιέται η θάλασσα.
    Το λοξό πεύκο συλλογιέται.
    Συλλογιόμαστε και μεις μαζί του, τραβάμε στον άμμο γραμμές, γράφουμε κάτι ψηφία, κάτι ζουγραφιές, μια γοργόνα, μια καρδιά, μια άγκυρα- έτσι, τι να πεις;
    Θέλεις κάτι να φτιάξεις, να δώσεις, για να γιομίσει ο καιρός, να ξανασάνεις.
    Κρατάς στα χέρια την ημέρα σαν ένα γράμμα μέσα στον άσπρο φάκελο.
    Θα γράψεις τη διεύθυνση, δυο λέξεις μόνο: στους ανθρώπους. Τίποτ’ άλλο.
    Θα ’ναι κει μέσα ένα κομμάτι θάλασσα, ένα άστρο, τρεις-τέσσερις πευκοβελόνες -η χαρά σου.
    Και θα χαμογελάς στον ύπνο σου. Όπου να ’ναι θα πάρουν το γράμμα. Θα τ’ ανοίξουν.
    Θα ξεδιπλώσουν την θάλασσα. Διαβάζουν.
    Πώς φέγγουνε τα μάτια τους.
    Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να χαίρουνται οι άνθρωποι;
    «Ποιοί κλέβουν απ’ τα μάτια μας το φως;».
    Έτσι ρωτούσαμε άλλοτες. Τώρα το ξέρουμε.
    Δεν το ρωτάμε πια.

    («το δικό μας χαμόγελο» τού Ρίτσου, μετά από πολλές αναγνώσεις τού δικού σου ποιήματος)

    • Το ίδιο εφέ είχε το συγκεκριμένο τραγούδι και σε μένα 😉

      ΥΓ. Το aσιχτιρ εξακολουθεί να πιάνει το μηνύματά σου σαν σπαμ. Μην ανησυχείς, αν και από προγραμματισμό άστα να πάνε, ξεχώρισα τη λούπα ανάμεσα στις τσόντες. Αν και ξέρω προγραμματιστές που θα μου έλεγαν πως δεν έχουν διαφορά. :sealed:

  2. Ok, you found a soft spot!

    Ναι, τον τελευταίο καιρό, όλα είναι σαφώς εντελώς παράλογα!…..
    Δεν ξέρω πώς γίνεται – ένα πράγμα λες και είναι όλοι αγγελοκρουσμένοι. Ακόμα και τα όνειρά μου είναι
    απλά εντελώς παράλογα μέσα στην παράλογη λογική τους. Το μυαλό μου δεν έχει κάνει αναβάθμιση στην επόμενη έκδοση
    ενώ τα modules που κάνουν startup κάθε πρωί, καταγράφουν ένα σωρό σφάλματα στο /var/log…. Μέχρι που ενίοτε bootάρω σε
    failsafe και προσπαθώ να κάνω recover τα broken dependencies του είναι μου….

    Τι σε (σας) λέω πρωί-πρωί….

    Είναι που ακόμα βρίσκομαι σε «safe mode»…

    Καλημέρα!

    • Κυρία μου απλά :respekt:

      Περιέγραψες «αυτό» ακριβώς και με τον καλύτερο τρόπο. Μια από τα ίδια με μια μικρή διαφορά. Τις τελευταίες μέρες όλα αυτά μου συμβαίνουν μεν, αλλά στο sandbox μου. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s