230 χιλιόμετρα και πίσω

Άλλες φορές γεμάτα προσμονή, άλλες χαρά, λύπη, απελπισία, βαριεστημάρα, θάνατο, ελπίδα και τις περισσότερες φυγή.

Αυτό το δρόμο τον ξέρω καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Πάνω από 20 χρόνια πάνω κάτω στη γραμμή του. Τις ευθείες του, τις στροφές του, τις εικόνες του. Αντικειμενικά δε λέει και πολλά. Για μένα όμως είναι ο δρόμος που ενώνει όλα τα κομμάτια της ζωής μου.

Έχω κρύψει δάκρυα στα πεύκα στη Μαλακάσα, έχω δυναμώσει την ένταση στο «Born to be wild» καθώς περιμένω στα διόδια, έχω ονειρευτεί βλέποντας τον ήλιο να χάνεται στην ευθεία της Θήβας, έχω βάλει στοίχημα με την παλίρροια, στη λιμνοθάλασσα καθώς βγαίνω από τη μεγάλη στροφή και αγγίζω τον Μαλιακό. Και όταν φτάνω, πάντα περιμένω να δω εκείνο το κορίτσι με τα ματωμένα  γόνατα να μαζεύει τη μπάλα στην άκρη του δρόμου, περιμένοντας να περάσει το αυτοκίνητο, για να συνεχίσουν τον αγώνα.

Τραβάω στο πλάι τη σελίδα που γράφω και πάνω στην επιφάνεια της οθόνης φαίνεται η φωτογραφία που την καλύπτει. Δεν είναι όμορφη, δεν είναι καθαρή αλλά είναι εκεί πολύ καιρό. Μια εικόνα από το δικό μου δρόμο, εκεί μετά τη μεγάλη στροφή που αρχίζουν τα μέρη «μου», λίγο μετά αφού έχει πέσει ο ήλιος.

Με έχει πιάσει πάλι. Τόχω ξανακάνει. Ένα τηλέφωνο είναι. Μια ερώτηση: «Πάμε;» Είναι το ίδιο τρελός με μένα, αν όχι πιο τρελός. Θα είναι από κάτω σε μισή ώρα με το φραπέ στο χέρι. Θα μου πει ένα «φύγαμε» από το θυροτηλέφωνο και αργά τη νύχτα θάμαστε πίσω. 500 χιλιόμετρα μόνο για τη διαδρομή και για ένα καφέ (ακόμα) εκεί. Και μ’ αρέσει που δε με ρωτάει στο δρόμο «γιατί;», όπως και να με βλέπει. Σ αυτό το δρόμο κάπου, πάνω κάτω, έχει χαθεί και κείνος.

Δε θα το κάνω όμως και ας μπορώ. Σήμερα τουλάχιστον δε θέλω να απομακρυνθώ περισσότερο από όσο πιάνει η κεραία του Linksys μου. Δε θέλω να σπάσω την αλυσίδα.

Advertisements

4 thoughts on “230 χιλιόμετρα και πίσω

  1. Δεν έχω από εκεί «δικά μου» μέρη, αλλά «έτυχε» καί έχω βρεθεί να κάνω την διαδρομή εδώ καί 20 χρόνια, ατέλειωτες φορές.
    Στην ευθεία της Θήβας, παρακολουθώ την μεγαλύτερη «υπερπαραγωγή» πού γυρίστηκε ποτέ.
    Στην οθόνη τού παρπρίζ, προβάλεται ο ουρανός, με τα χρώματα τού δειλινού καί με τον πρωταγωνιστή να ετοιμάζεται να αποσυρθεί στο καμαρίνι του γιά να ξεκουραστεί.
    Σε κάποιες στιγμές, είσαι εσύ καί αυτός. Καί πας κατευθείαν πάνω του.

    (Καλά τα linksys αλλά υπάρχουν καί πιό ισχυρές κεραίες. Πού δεν χάνουν σήμα ποτέ καί πουθενά.
    Αν η αλυσίδα, σπάει τόσο εύκολα, τότε είναι ψεύτικη. Αν όχι… μην την φοβάσαι).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s