Then came the last days of May

Περνάω το δεύτερο 24ωρο με overdose χαπιών ημικρανίας. Αυτή τη φορά ξεπέρασα κάθε όριο και κανόνα. Δεύτερο 24ωρο, 4πλή ποσότητα από τη συνιστώμενη και -αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει- τελειώνει όπου νάναι και το δεύτερο μπουκάλι κρασί από χθες.

Πρώτα από όλα θάθελα να ευχαριστήσω τον ορθογράφο του firefox (ή του wordpress, αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ) που κάνει αυτές τις λέξεις να διαβάζονται. Aυτό λοιπόν το Σαββατοκύριακο σε λέξεις και όπου βγει…

  • Αυτό το blog έκανε τον κύκλο του. Από καιρό το σκέφτομαι αλλά είναι καιρός να το παραδεχτώ. Πως θα το χειριστώ δεν ξέρω αλλά είναι ώρα.
  • Ο plop boot manager αδυνατεί να ξεκινήσει usb stick με εγκατεστημένο το  android είτε με image writer, είτε με UNetbootin σε macbook. Ίσως φταίει που το stick έχει μορφή πιγκουίνου και βρέθηκε στα χέρια μου από λάθος.
  • Είχα να κάνω ποδήλατο ή να οδηγήσω οτιδήποτε, σχεδόν 2 δεκαετίες. Υπόσχεση στον εαυτό μου. Πήρα το ποδήλατο του πιτσιρίκου για ένα test drive. Με προειδοποίησε να μην του το χαλάσω και να προσέχω. Με προειδοποίησε πως αν πέσω θα με δω στο youtube. Oh RLY?
  • Όπως όλοι οι ατζαμήδες, αν πηγαίνω σιγά και περάσεις δίπλα μου, έχασα το φως μου και έφαγα τα μούτρα μου. Όπως όλοι οι ατζαμήδες, είτε πρόκειται για αυτοκίνητο, μηχανή, ποδήλατο ή πατίνι, αν πηγαίνουν τσίτα γκάζια και δεν τους τύχει τίποτα, είμαι σούπερ. Με 5 χμ/ώρα χάνω το φως μου, με κάμποσα παραπάνω θυμήθηκα πως πάει στη μια ρόδα, ανεβαίνει πεζοδρόμια και πετάει η πίσω ρόδα στο χαλίκι.
  • Ξετρύπωσα κάτι πορτοκαλί φανελάκια και έκοψα όλα τα παλιά μου τζην, που είχαν αρχίσει να τα παίζουν, πολύ κοντά. Δεν μοιάζω με ανορεξικό παιδάκι όπως πριν ένα-δυό χρόνια, αλλά αδιαφορώ πλήρως αυτή τη στιγμή. Ζεσταίνομαι και δε με νοιάζει τίποτα.
  • Αναρωτιέμαι αν είναι ανοιχτές οι κάβες γιατί το κρασί τελειώνει.
  • Προτίμησα να φτιάξω ένα καφέ. Τρισάθλιος όπως πάντα. Μου αρέσει που είμαι σταθερή σε ένα κόσμο που κανείς δεν έχει πια καμμία συνέπεια.
  • Από χθες το απόγευμα μέχρι τώρα είμαι μόνη στο χώρο μου και μ’ αρέσει.
  • Ο καφές δεν δουλεύει, ακόμα είμαι ζαλισμένη. Ίσως αυτο να φταίει που γράφω κοντά 2 ώρες τώρα και έχω γράψει κάπου 400 λέξεις μόνο.
  • Ετοιμάζομαι για πτήσεις ξανά. Ελεύθερες και μοναχικές. Χμμμ αυτό κάτι μου θύμησε. Ναι… Πίστευα ότι είμαι το πιο ασταθές άτομο και κοίτα να δεις… Τόσο σταθερή τελικά.
  • Είναι καιρός πια. Δεν ξέρω για τι πράγμα, μα είναι. Να την κάνω ίσως; Εδώ και πάνω από μήνα έχει βγει αναβάθμιση του wordpress και γω βαριέμαι να την κάνω. 11 plugins έχουν βγάλει καινούρια έκδοση και γω δεν έχω αναβαθμίσει. Είναι καιρός πια.
  • Δεν ξέρω τι θα γίνει. Όπως και νάχει όμως το e-mail στην επικοινωνία θα συνεχίσει να υπάρχει. Just give me a sign and i show you my plan… τραγουδάει ο Rory και γω συμφωνώ.
  • Ακόμα δεν πέρασε το ζάλισμα μα δεν πειράζει. Συννέφιασε και είναι ώρα να πάρω τους δρόμους.
  • Ο Jack έγραφε τα παρακάτω. Νομίζω συμφωνώ. Θα δείξει:
  • «The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars…»

  • Ώρα να «βουτήξω» ξανά το ποδήλατο του μικρού. Για πιο μακριά αυτή τη φορά. Θα δείξει που θα βρεθώ.

Θα δείξει γενικά…

Ευχαριστώ. 🙂

Advertisements

17 thoughts on “Then came the last days of May

  1. παντα το γραψιμο κανει τον κυκλο του. ειναι στιγμες και στιγμες και φασεις που μπορει να μην εχεις πολλα να πεις.αλλωστε δεν εχει τοση σημασια η συνεπεια εδω. αρκει εσυ να εισαι καλα και να κανεις οσα θες πραγματικα.
    φευγατο πραγματικα 🙂

  2. Well ειλικρινά απολαμβάνω να σε διαβάζω κι ας μην έχω κάτι να πω κάθε φορά. Ξέρω πως θα με στεναχωρήσει μια ενδεχόμενη παύση ωστόσο στο εύχομαι πραγματικά. Το blogging και κατ’ επέκταση οι διαδικτυακές παρουσίες, μας «αδειάζουν» ψυχικά και αυτό είναι κάτι που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια που ωριμάζουμε μαζί με το διαδίκτυο. Προσωπικά δεν το άντεξα, αλλά δεν είμαι και το υπόδειγμα του χαρακτήρα σε τούτο τον ντουνιά.
    Εύχομαι να ξαναβρεις μέσα σου τα πράγματα που σε γεμίζουν.

    Μην ανησυχείς, αν μας ρωτήσει κανείς θα πούμε she is a Million Miles Away.
    : )

  3. Οι καλοί τρόποι λένε να σου ευχηθούμε να πάνε όλα καλά και να δεχτούμε την απόφαση.
    Δεν πάει πάντα έτσι.
    Μη σταματήσεις λοιπόν.
    Θα μας λείψεις.
    Θα μου λείψεις.

  4. Ρηνιό, μια φορά σε χάσαμε πριν μήνες από δίπλα… Αν σε χάσουμε και τώρα εδώ, θα πέσει ξύλο. Όπως και να ‘χει, αν αποφασίσεις να την κάνεις από το net, τα e-mail μου για επικοινωνία είναι τα:

    nikhatzi@yahoo/hotmail/gmail.com 😛

    Και πριν κλείσω αυτό το comment…

    «Θυμάμαι φράσεις ξεκάρφωτες: “Θέλω να είμαστε μαζί…”, “Μακάρι να μου πει…”, “Νιώθω ότι απλά χάνουμε χρόνο” και μετά “Δεν ξέρω τι θα κάνω…”, “Θέλω χρόνο…”, “Αν αποφασίσω και είσαι εδώ καλά αλλιώς δεν πειράζει…”»

    …κάτι τέτοια που έχω στο μυαλό μου με διαλύουν καθημερινά… That’s life after all 🙂

    fog ❤ ❤ ❤ ❤ ❤

  5. httpv://www.youtube.com/watch?v=fx6iIp-PvnY&feature=related

    Run Rabit, but έχει μεγάλη διαφορά το να τρέχεις από κάπου, ή να τρέχεις για κάπου.Φυγή ή νέα αναζήτηση?
    και αν θεωρείς τον εαυτό σου ως ασταθή..τοτε να σου θυμίσω κατι που ειπέ κάποιος πρίν απο λίγο καιρό..’τα πάντα ρει. και ουδέν μένει.. » τάδε εφη Ηράκλειτος.Η αστάθεια αποτελεί μέρος της ζωής μας το θέμα ειναι σε ποιά μορφή αυτή εκφράζεται.μπορεί να γκρεμισείς ενα σπίτι απλά για να το κάνεις. η να το γκρεμίζεις για να φτιάξεις κατι καλυτερο στη θεση του.

    And jack continues
    » and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes «Awww!»
    you can be the candle,that burns, or the blue centerlight,it’s a matter of choice….again…

    Να σταματήσεις απλά να γράφεις,ή να το κλείσεις τελείος το Blog? και θα αφήσεις τόσο εσωτερικό πλούτο να φύγει έτσι?like dust in the wind? χλωμό το κοβω ευτυχως,και ευχομαι να μη κανω λαθος.
    u are a geek woman afterall..

  6. Το λοιπόν όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, είναι η φάση του αντιλαμβάνομαι πως όχι μόνο κάτι δεν πάει καλά αλλά πως όλα φαίνονται τόσο καλά και κενά μαζί μα σου έχω τη λύση αν και πλησιάζεις και μονάχη σου! Εγώ τα πήρα και πήγα και πήρα ένα ποδήλατο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο αγχολυτικό είναι και πόσο με ταξιδεύει όσο ποδηλατώ. Ειδικά τώρα που ναι καλοκαιράκι έχω βαλθεί να γυρίζω τα πάρκα. Γι’ αυτό γράφτα όλα, πάρε ένα ποδήλατο κι έβγα έξω. Και κοίτα μη χαθείς γιατί μείναμε λίγοι οι φανατικοί του Rory, ακόμα κι ο διάβολος στεναχωριέται! Κι όταν πάρεις το ποδήλατο (γιατί θα το πάρεις το ρημάδι, ένα βήμα κοντά είσαι) κανόνισε μια Κυριακή να πάμε ποδηλατάδα!

    • 😀
      Λοιπόν μόλις γύρισα από βόλτα στο κομμάτι από Ν Φάληλο μέχρι Δέλτα που είναι τα μέρη μου.
      Προς το παρόν με το ποδήλατο του μικρού -tornado scorpion24 νομίζω, κάτι καγκουριζέ τέλος πάντων, δεν έχω ιδέα ακόμα από αυτά- και εκτονώθηκα κάμποσο.
      Θα χτυπήσω τώρα και καμμιά ώρα περπάτημα και θάρθω στα ίσα μου. Και βέβαια ώρα να γεμίσω και το mp3όφωνο για παρέα.
      Η ποδηλατάδα στα υπόψη 😉

  7. Καλημέρα Ρηνιώ,μπορεί να μην ποστάρω συχνά αλλά πάντα σε διαβάζω.
    Δεν ανησυχώ ότι θα εγκαταλείψεις το blog σου και μαζί εμάς…Καλές είναι οι παύσεις από τις ασχολίες μας,λειτουργούν αγχολυτικά και δημιουργικά.
    Σε περιμένουμε δριμύτερη,ξεκούραστη και δημιουργική.

    Φιλικά Γιάννης,Ρέθυμνο.

  8. Για να μην κουράζεσαι σούγραψα φράση για το post του Ιουνίου

    Ειμαστε ακόμα ζωντανοί

    Me copy-paste γλυτώνεις και τον Ιούλιο, Αυγουστο

    Γειά χαρά

  9. Φτάνει πάντα μια στιγμή που λες Οκ καλά μέχρι εδώ τώρα που πάμε; Εκείνη είναι η καλύτερη στιγμή γιατί είναι η πρώτη από το υπόλοιπο της νέας πορείας σου.Το ότι δεν ξέρεις που θα σε βγάλει είναι το ωραίο.
    Τίποτα δεν κρατάει για πάντα… εκτός από τις ημικρανίες

  10. να περνάς όμορφα αυτό έχει σημασία. και άμα έχεις όρεξη να μοιραστείς κάτι μαζί μας ακόμη καλύτερα.

    ποδηλατάκι εεε; το ξανασκέφτομαι κι εγώ. πολύ μεγάλωσε η μπάκα και οι ατάκες ότι είναι καλό υπόστεγο κι ότι έχει γοητεία δεν με καλύπτουν. καθρεπτάκι και κρανάκι όμως εεε; για να μας είσαι καλά.

    μπορεί να μην μιλάμε όμως περνάμε συχνά πυκνά απ’ εδώ 🙂

  11. Έχω παρατηρήσει οτι γενικά υπάρχει μια τάση φυγής απο blogs, forum… όλα αδειάζουν, ο κόσμος ο καλός, ο παλιός χάνεται… η κίνηση και τα άρθρα λιγοστεύουν…. δεν έχω καταλάβει ακόμα τι παίζει…
    Blogs και Forum που διαβάζω συχνά … έχουν πάρει την κάτω βόλτα…

    • νομίζω ότι είναι αρκετά απλό το θέμα. δεν είναι εύκολο συνεχώς να εκφράζεσαι. οι ιδέες , οι σκέψεις κάνουν τον κύκλο του. σαν κάποιο είδος αγρανάπαυσης.

      ίσως από την άλλη να έχει χάσει το διαδίκτυο την κατάσταση της κλειστής παρέας. μεγάλωσε και μπήκαν κι αρκετοί άσχετοι με την καλή και την κακή έννοια του όρου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s