Keep Walking / White Stripes

white_stripes

Ο τίτλος προφανής. Δε με κούρασε να τον βρω.
Το τραγούδι αναπόφευκτο. Εξάλλου μου αρέσει πολύ.
Ένα «χαζό» κλικ κάποια στιγμή σήμερα.
Το περπάτημα συνεχίζεται…

Screenshot - 05122013 - 09:25:22 PM

Advertisements

10 thoughts on “Keep Walking / White Stripes

    • Έτσι. Μόνο που κάποιες φορές όπου και να κοιτάξω έχει εικόνες και κάποιες άλλες είναι «έρημο και αδιάφορο τοπίο». Πώς λέει το τραγουδάκι; «People are strange when you’re a stranger». Αλλά… έχει ο καιρός γυρίσματα 😉

  1. κοσιεξι χιλιομετρα; στιγμιαια μου πονεσε ο τετρακεφαλος!
    ποσες ωρες σου πηραν;

    ‘μενα οι γραμμες σου μου θυμισαν μια αλλη γραμμη -> http://youtu.be/3XNUIFfM9Us

    (Σταυρε, βλεπω stavrs στα προτυπα του γιαννς, συγχωριανος; 😛 –egobrain )

    • Από το twitter έρχεται αυτό… ήταν κατειλημμένα και το stavrosg (συμφορά!), και το stav οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι άλλο…

    • Πριν 2-3 μήνες όχι μόνο ο τετρακέφαλος αλλά όλο το πόδι θα μου έπεφτε 😛

      Τώρα όμως είναι πολύ καλύτερα. Εν τω μεταξύ αυτό το νούμερο είναι συνολικά χιλιόμετρα, όχι σε μια διαδρομή. Συνήθως 2 ή 3. Γυρίζω και σπίτι, κάνω κάνα φαΐ, καμμιά σκούπα, λέμε τώρα, μουρμουράω και λίγο να μη χάσω τη φόρμα μου και ξαναβγαίνω.
      Με τη μια, μέχρι τώρα, έχω κάνει κάτι λίγο παραπάνω από 10 χιλιόμετρα. Δεν το πάω πολύ γρήγορα ή με στόχο να βγάλω συγκεκριμένη απόσταση, όπως βγει. Συνήθως από 11 μέχρι 15 περίπου λεπτά το χιλιόμετρο. Ανάλογα αν έχω νεύρα ή όχι. 😀

      Αν είχα πάντως μουσική υπόκρουση τη δική σου γραμμή για ατομικό ρεκόρ θα πήγαινα. 🙂

      • Και το παραξενο ειναι οτι το πιασιμο και η κουραση των πρωτων διαδρομων -μετα απο μεγαλο διαστημα αγυμνασιας- ειναι καπως ευχαριστα & θες ξανα. Εκτος κι αν ειναι δικη μου αισθηση, δεν ξερω.

        Καμια ευκαιρια για βουτια εχεις κατακει, στην πορεια των διαδρομων σου; Οσο ζεσταινει τοσο θα φαινεται πιο δελεαστικος ο συνδυσμος 🙂

        (σκαρωσα φιλοδοξη ποδηλατικη διαδρομη για το ΣΚ. http://goo.gl/maps/VwBwE !
        Και για καποιο λογο στα σχολια του irenegr ειναι το blog των διαδρομων μου :P)

      • Δεν είναι καθόλου δική σου αίσθηση. Έτσι είναι και υπάρχει εξήγηση. Βασικά αυτό που αποζητάς δεν είναι το πιάσιμο ή τον πόνο αλλά την «άλλη» αίσθηση που έρχεται με τη γυμναστική, την οποία όμως τη βλέπουμε κάπως σα να προέρχεται από τον πόνο αυτό. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω αλλά οι εξηγήσεις μου είναι πιο μπερδεμένες από αυτά που αφήνω ανεξήγητα. 😛

        Με τη γυμναστική παράγονται ενδορφίνες, τα φυσικά μας ναρκωτικά, οποιοειδή για την ακρίβεια, που μας κάνουν να αισθάνόμαστε καλύτερα. Φεύγει το άγχος, η κατάθλιψη, ξεχνιόμαστε, ανεβαίνουμε. Ή έστω νιώθουμε καλύτερα. Επειδή όμως τη μόνη «λογική» εξήγηση, χειροπιαστή απόδειξη ότι κάτι έγινε και νιώθουμε έτσι, είναι η ύπαρξη του πιασίματος -δεν μπορουμε να νιώσουμε τις ενδορφίνες να παράγονται αλλά το πόδι που κουλάθηκε μια χαρά το καταλαβαίνουμε- αποδίδουμε την …ευχαρίστηση στον πόνο. 😉

        Α επίσης ενδορφίνες παράγονται και με μια σειρά άλλων ενεργειών/καταστάσεων -βλέπε έρωτας- και γι αυτό μας αρέσει να ερωτευόμαστε και ας …πονάει. Δεν είναι ότι είμαστε μαζόχες και αποζητάμε τον πόνο, τη δόση μας θέλουμε οι έρημοι σε ενδορφίνες και πέφτουμε με τα μούτρα και τρώμε τα μούτρα μας. Όπως κάθε junkie που σέβεται τον εαυτό του. 😀

        Για μπάνιο έχει τα Βοτσαλάκια. Κάποιες μέρες όπως βλέπω την παραλία από πάνω με ήλιο και χρώματα ονειρεύομαι βουτιές. Ποτέ όμως δεν είχα σκεφτεί να το κάνω πραγματικά εκεί. Η πρόκληση της θάλασσας δίπλα στο λιμάνι και γενικά στα πέριξ, δεν είναι αρκετή να με κάνει να ξεχάσω ότι δεν είναι τόσο καθαρή όσο δείχνει και να βουτήξω. Είναι όμορφά πάντως. Εδώ όπως τη βλέπω από πάνω περνώντας: http://s21.postimg.org/o7rzeiu1j/votsalakia.jpg

        Η διαδρομή σου μοιάζει υπέροχη. Βουνό, θάλασσα, το μέρος όμορφο… Βέβαια ποδήλατο, ανηφόρα και γω δεν τάχουμε βρει ακόμη για να πω ότι θα μπορούσα να το κάνω. Αλλά πολύ θάθελα μια βόλτα τέτοια με ποδήλατο αν/όταν αποκτήσω την κατάλληλη φυσική κατάσταση.
        Όσο για την καταγραφή των διαδρομών σου εδώ, μια χαρά το βρίσκω και δίνει κίνητρο για περισσότερη κίνηση. Be my guest λοιπόν που λένε και στο χωριό μου. 😀 Μην ξεχάσεις φωτο απο τη διαδρομή.

      • Να συμπληρώσω ότι οι ενδορφίνες αυτές παράγονται για να εξισορροπήσουν τον πόνο από το (κυριολεκτικό) σπάσιμο των ινών των μυών σε κάθε κίνηση που κάνουμε. Σε νορμάλ συνθήκες εκκρίνονται πολύ μικρές ποσότητες και ο εγκέφαλος έχει προσαρμοστεί ώστε να μην τις «αντιλαμβάνεται». Με πιο έντονη κίνηση, έχουμε αυξημένα επίπεδα έκκρισης τα οποία μια χαρά τα αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλός μας ως ευφορία (mind the ‘υ’, πως λέμε mind the gap).

        Καλά για τον έρωτα μόκο! Την έχουμε βάψει από χέρι, που λένε! 😛

        Όσο για το ωραίο της Ολύμπιας διαδρομής, τι να πω.. πάντα τέτοια! 🙂

  2. Έχεις υπολογίσει E.T.A. για το Mountain Doom; 😛

    Πιστεύω να μας δείξεις και καμιά φωτογραφία από Orcs που συναντάς στο δρόμο σου.. 8)

    • Θα φτάσω όταν φτάσω και αυτό είναι υπολογισμένο με ακρίβεια. 😛

      Μέσα στο μυαλό μου είσαι. Βλέπω φάτσες στο δρόμο και φτιάχνω πορτραίτα. Άλλα πραγματικά και άλλα στη φαντασία μου. Μια συλλογή που δεν υπάρχει ακόμη αλλά έχει …τίτλο: Orcs and Elves. 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s