Pointless

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

«…αυτή η θλίψη του Ντένβερ»
Δεν θυμάμαι για ποιά φάση ειπώθηκε, ούτε έχω μαζί μου το βιβλίο να το βρω, να θυμηθώ τη στιγμή για την οποία το έγραψε ο Κέρουακ. Θυμάμαι την αίσθηση όμως. Και όσο και να μην έχει καμμιά σχέση το Ντένβερ, της Beat Generation του Τζακ, με τα «δικά» μου πευκόφυτα, καρακίτς Μεσόγεια, η θλίψη παραμένει ίδιο συναίσθημα.

Φτιάχνω τα γεμιστά. Ο μικρός διηγείται περιπέτειες από το σχολείο. Τα σπασικλάκια, οι γλύφτες, το απουσιολόγιο. «Είπα στη διευθύντρια ότι είμαι άθεος και γω και οι γονείς μου να μη με ζαλίζει να φοράω ένα φουστάνι και να κουβαλάω ένα κοντάρι με μια ταμπέλα από πάνω, ούτε να φωνάζει εσένα να κάνει παράπονα που λέω όχι». «Καλά έκανες». «Βαριέμαι τις παρελάσεις. Δεν είναι μλκ να μου λένε ότι τιμάω κάποιον περπατώντας ντυμένος φλώρος στη Μακρυγιάννη;». «Είναι αστέρι μου». Χαμογελάω πονηρά όσο καθαρίζω το κρεμμύδι. Μπορεί νάταν και το καρότο.

Η τηλεόραση παίζει για 1000στή φορά την ίδια σειρά. Διακοπή για διαφημίσεις. Κάτι, εφημερίδα; Νομίζω. Δώρο την ιστορία «της μητέρας όλων μας, της Παναγίας». Το κεφάλι μου βουίζει. Έλεος. Πάνω σε αυτή τη φράση ξυπνά ο μεγάλος. «Pre-order ΤΩΡΑ» είναι η πρώτη του φράση. Με πιάνουν γέλια. Ωραία.

Βάζω το φαγητό στο φούρνο. Παίρνω μια μπύρα και βγαίνω στην αυλή. Έχει ξεσκιστεί να φυσάει. Μέρες τώρα. Λίγη ένταση ακόμη και βλέπω «fog ahead». Σερφάρω βαριεστημένα. Πίνω την μπύρα. Συνέρχομαι κάπως. Είναι ωραίο να σε ζαλίζουν να πάρεις 3-4 κιλά όταν σου αρέσει και να τρως και να πίνεις. Ειδικά να πίνεις και ειδικά το καλοκαίρι.

Σκέφτομαι τη φωτογραφία. Έχω κάνει μερικά κλικ με τη «μικρή». Eλάχιστα. Με τη «μεγάλη» κανένα εδώ και -μπορεί- πάνω από 2 χρόνια. Την έχω μαζί. Παίρνω την τσάντα έξω και την ανοίγω. Το βάρος στο χέρι, το άγγιγμα, γνώριμα. Σα να χαϊδεύεις ένα οικείο σώμα μετά από καιρό. Τη φέρνω στο μάτι και κοιτάζω απέναντι. Έχει ρύθμιση για τη διοπτρία και βλέπω χωρίς τα γυαλιά, που τώρα χρειάζομαι για διάβασμα και κοντινές δουλειές. Ξαναγίνομαι 20 χρονών. Τόσο εύκολα.

Ανοίγω δεύτερη μπύρα. Σκέψεις, σχέδια, επιθυμίες έρχονται πια με τρελό ρυθμό. Προσπαθώ να συγκρατήσω τη «θλίψη του Ντένβερ» μιας και σχεδόν τίποτα από αυτά δε γίνεται να πραγματοποιηθεί. Στα μισά της δεύτερης μπύρας νιώθω καλύτερα. Χαζά κλικ στο λάπτοπ, στις πλαστικές καρέκλες, στο ποτήρι. Δε με νοιάζει.

Να, μόνο που μου φαίνεται πως η «θλίψη του Ντένβερ» κάνει πιο γκλαμουράτη από τη βαρεμάρα κάπου ανάμεσα Ραφήνα και Νέα Μάκρη.

Advertisements

4 thoughts on “Pointless

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s